De Blog van Vrijheid Radio

Monthly Archives: juli 2015

Met oudjaar had Youp een conference met de vraag: wat is nou de vraag. Daarin zei hij expliciet niet over MH17 te gaan hebben. “Het land is te klein en de wond is te groot”. Hoe kan dat? Wat betekent dat?

Vroeger op lagere school hadden we grappen over Ethiopië, de doden van het gekapseisde schip Harald of Free Enterprise en over de gasrekening van Adolf Hitler. We waren kinderen, maar we wisten heus wel dat de grappen niet konden. Daarom hoefde ook niet expliciet te worden vermeld dat de grappen niet konden. Ook al werden ze wel gebracht en creëerden wij een psychologische ruimte voor onszelf. Als in:”Het zijn onze grappen”. En natuurlijk hadden de grappen de functie van het verwerken van de illusie van de onstervelijkheid. We voelden ook wel dat je soms pech kon hebben. Dat was informatie die je beter kon verwerken door er samen over te kunnen grappen. Dat voel je met elkaar aan.

Tegenwoordig is dat proces verstoord. De Nederlander is veranderd. De maakbaarheidsideaal is ook veranderd. Voelde je jezelf als burger je nog betrokken bij de omgeving en de beslissing over die omgeving, met Paars I kwamen de proteststemmen. In die periode daalt het vertrouwen in de politici drastisch. Mensen voor wie 100 euro belastingverlaging veel zou uitmaken, zagen dat geld uitgegeven worden aan nieuwkomers. Die nieuwkomers werden dan tegelijkertijd verweten niks voor dat geld te doen, terwijl ze wel de baantjes innamen. Een analyse waar puntsgewijs de observaties wel kloppen, maar waar natuurlijk geen enkele lijn in te bekennen valt. Er zat geen overzicht in en al helemaal geen zelfreflectie. Dit waren de eerste mensen die verhaal wilden halen. Toen Pim Fortuin hen het gevoel gaf voor hun te spreken, gebeurde er op zich niet zoveel. Het was tot de moord van Fortuin nog helemaal zijn feestje. Op het moment dat hij vermoord werd, veranderde wat. Rouwbanden, Melkert werd uitgemaakt voor Moordenaar, Pim werd postuum gekozen, zijn partij werd een poppenkast, we kregen 8 jaar Balkenende en we hebben al 13 jaar een nieuwe vorm van Nationaal Socialisme hiervoor mogen meemaken. De vruchten van de arbeid zijn in de investeringen gaan zitten die arbeid overbodig maken. En er is ook nog een Nigeriaanse scam overheen gegaan, waar het nemen van een hypotheek op je huis je geld kon opleveren. Wat ons weer bijna in het heden brengt. Eerst moeten we nog langs de volgende punten:

De vuurwerkramp in Enschede. Een verhaal met losse eindjes. Geenstijl heeft een tijd actief alle suggesties over de aanwezigheid van ondeugdelijke landmijnen van de landmacht verwijderd. Groningen en andere steden hadden bij hun jaarlijkse feesten een jaar of 2 lasershow in plaats van vuurwerk. Tijdens de stemming van Eurovisiesongfestival, werd het incident expliciet omschreven als een nationale ramp. Ook al betrof het een wijk.

Dat was een flink aantal stappen verder dan wat er met de Bijlmerramp gebeurde. Ook losse eindjes, zelfs een parlementaire onderzoek over mannen in pakken. Toevallig waren presentatoren van een KRO-radioprogramma getuige van het rondvliegen van het defecte toestel. Ze waren wel de enige die hier later op terug zijn gekomen. Verder heeft niemand het er eigenlijk meer over. In mijn herinnering is er ook geen minuut stilte of een op tv-geregistreerde herdenkingsbijeenkomst, of een Bijlmerrampenlied of inzamelingsactie, of knuffelberenmuur geweest. Maar goed, dat waren dan ook negers.

De brand in het Hemeltje in Volendam heeft diepe wonden achtergelaten in de maatschappij. Ja, de slachtoffers waren inteelt, maar elke horeca-uitbuiter heeft last gehad van regelgeving over de brandveiligheid. Ik kan me nog herinneren dat een beroemde houten jazz-café in Haarlem de deuren moest sluiten vanwege stomzinnigheid in Volendam.

Voor Volendam, maar na Enschede zat nog de Euro 2000. Geen moment werd er aan Enschede gerefereerd. Men ging volledig voor het voetbalfeest. Tot de halve finale tegen Italië, na de 6-1 kwartfinale tegen Servië, waarvan ik me kan herinneren dat die het land wel in rouw dompelde. Ook hard om toe te geven dat sport meer leed kan veroorzaken dan een vuurwerkramp, maar men was er stil van. De 0-0 heeft ook meer gedaan met het humeur dan Sebrenica 1995. Ook leuk voor de soldaten die daarbij aanwezig waren.

Dan was er nog de moord op Theo van Gogh. Wat de verhoudingen binnen de multi-culturele samenleving op scherp heeft gezet. Ook al was Mohammed B. een tijdlang in het beeld en informant van de AIVD. Lijkt mij redelijk geintegreerd.

Karst in Apeldoorn, Tristan in Alpen a/d Rijn. De ene daad verpeste Koninginnedag, de andere een prachtige zaterdag winkeldag. De een werd een aanslag op het koningshuis genoemd, de ander een zinloze daad. Wel minuten stiltes. Koningin op bezoek die getroffenen steunde. Maar dit waren dan geen Nationale rampen.

Moerdijk, 40.000 chemicaliën vlogen in de fik. Geen ramp whatsoever. Eigenlijk onze Tsjernobyl.

Kom ik bij de vliegrampen: Faro 92, kreeg minder aandacht dan de Bijlmerramp. Vliegramp Tenerife 1977, grootste vliegramp uit de geschiedenis, wordt af en toe van stal gehaald, maar heeft geen blijvend letsel opgeleverd. Vliegramp Tripoli 2010, wordt niet herdacht. Enige Nederlandse passagier, een 9 jarig jongetje, overleefde het ongeval als enige. Last but not least 2009 Turkish Airlines, vliegongeval in Nederland zelf, maar waarschijnlijk niet in het nieuws vanwege de DSB-debacle en de dalende beurskoersen.

Blijft nog over de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust en 9-11. Van de laatste 2 is per wet vastgelegd, of is het onduidelijk of dat per wet is vastgelegd of je dit mag ontkennen, bagatelliseren of verheerlijken. Bepalingen die door onze overheid zelf zijn genomen. En dat is raar.

Zit er een beleid in het herdenken? Niet echt. Maar je kunt wel aanvoelen welke gewoon politiek gevoelig liggen. Van de holocaust en 9-11 hebben we wat meer in beeld wie de daders zijn. Toch moet elk woord hierover bij wet goed gekozen zijn. Juichen over het geringe aantal Joodse slachtoffers op 9-11, mag eigenlijk alleen door de cameraploeg gedaan worden op de dag zelf, die toevallig met hun lens erboven op stonden, maar waarvan we de beelden nog niet hebben mogen ontvangen. Ook President Bush heeft gewaarschuwd voor het gevaar van complotten. En inderdaad, moet je daar mee uitkijken.

Het herdenken heeft zelf niks met het aantal slachtoffers te maken. Of het aantal slachtoffers, gedeeld door het aantal jaren tot de macht komkommertijd. Het hangt wel samen met de politieke gevoeligheid.
En zowel 9-11 als mh-17 liggen politiek gevoelig. Gevoeliger dan de 200.000 doden naar aanleiding van de onrechtmatige inval in Irak op basis van valse voorwendselen. Dat voelen we wel. Zowel 9-11 als mh-17 hebben wel links met grondstoffen. Natuurlijk hebben we onze samenleving afhankelijk gemaakt van olie en gas, zelfs de holocaust was erg afhankelijk van gas, maar of we tanken dan wel kunnen koken, kent als je even gaat observeren een zwaardere economische gewicht dan een aantal slachtoffers. Het hele Oekraïne-conflict begon uit de hand te lopen, toen Rusland de gaskraan dichtdraaide. En ondanks alle verontwaardiging en alle berichtgeving over de barbaarsheid van de Rus, staat Nederland aan de vooravond van een gasdeal. Heeft ook weer te maken met de aardbevingen in Groningen.

Vorig jaar heb ik ook al een column gedaan over MH-17. Ik kan me niet eens meer herinneren wat ik heb gemeld, maar het zal ongetwijfeld mijn afkeer tegen nationale rouw hebben bevat. Ook de incompetenties en de warrige berichtgevingen, waardoor onze regering op een oorlog lijkt aan te sturen, terwijl we maar 3 werkende tanks hebben en straks met jsf’s proberen te vliegen… dat zal ik vast wel genoemd hebben. Ik heb een hekel aan herhalen, dus ook aan jaarlijkse herdenkingen.

Dit jaar kan ik wel iets nieuws melden. Ik heb een beeld geschetst van de gefrustreerde Nederlander die in zijn of haar kleine wereldje bedreigd wordt, door menselijk handelen van partijen waarmee we onszelf niet identificeren, waardoor de maakbaarheidsideaal onder druk komt te staan.

Ik had vanochtend een introductie over polyamorie. En net als met de nationale rouw als sociaal verschijnsel, is de maatschappelijke ideaal over in dit geval met wie je neukt op plekken en tijden anders. In het kort komt het erop neer, dat de stammen die hun voedsel snel gebruikten, eerder hun partners met elkaar deelden om de binding te verstevigen of omdat de binding al stevig was. Een beetje een kip en het eiverhaal, wat het Nationaal Rouwen opzich ook heeft. Waarom zouden we allemaal in tranen moet zijn voor een situatie wat buiten onze eigen overheid is ontstaan? Niemand weet het, maar we hebben de rituelen al klaar. Waarom zou de overheid emoties moeten oproepen? Is de aanwezigheid van Staatshoofden echt werkelijk het teken van compassie? Of zou dit ook uit andere dingen mogen blijken?

Ook piloten in de Tweede Wereldoorlog deelden hun vrouwen. Niet omdat ze zo’n aantrekkingskracht hadden op de vrouwen, dat ze dit konden afdwingen. Maar omdat ze er bewust van waren dat ze een lage overlevingskans hadden. Om de zorg in geval van overlijden alvast door emotionele binding te regelen, kon men beter vliegen. En zo hebben we de oorlog gewonnen. Zo worden de gaten gevuld. Zo troosten we elkaar in tijden van nood. Meer dan via een TV, lijkt me.

Dus mijn voorstel is dat Johan de komende 2 weken zijn vrouw bij me aflevert. Dan krijgt hij mijn vrouw. Kan hij ook een poging doen om met de uitdaging van een ontzettend grote doos om te kunnen gaan. We doen dat natuurlijk niet voor Nederland, maar voor vrijheidradio!

Vandaag hebben de Grieken een belangrijke les gehad in de waarde van democratie. Ondanks een luid en duidelijke “oxi” tegen de hervormingen van de Europese Unie en IMF, hebben vannacht, op het nippertje, de leiders van de Griekse regering een 13 pagina tellende documenten van voorstellen om hun economie te hervormen aan de Europese Commissie overhandigd. De voorstellen zijn inclusief dezelfde voorstellen van Europese Commissie voorzitter Jean-Claude Juncker waartegen de Grieken in een referendum afgelopen zondag nee hebben gezegd. Verwacht wordt dat de voorstellen, indien akkoord, snel door het Griekse parlement zullen worden geloodst.

De gewone Griek kan dit niet anders dan met verbazing en woede aanzien. Wanneer naar hun mening gevraagd wordt, negeert de politiek hun wensen als het uitkomt; zelfs, wanneer de door de politiek gewenste uitkomst bereikt wordt. Hiermee wordt in de bakermat van de democratie het concept van een overheid van en door het volk verkracht en voor dood achtergelaten. Het Griekse volk heeft steevast “nee” geroepen, de Griekse staat en de Europese politieke elite horen slechts een “ja”, net zoals een jonge vrouw dat roept tegen iemand die zijn zin wilt doordrijven. Wat we de volgende ochtend aantreffen is hartverscheurend.

De Griekse tragedie gaat dus een nieuw hoofdstuk in. De onvermijdelijke correctie gaat nog even uitgesteld worden en Griekenland zal onder de chantage van de Europese Unie hervorming doorvoeren waar het volk geen zin in heeft. Wat kan men nu doen? Doorgaan betekent nog meer verarming van Griekenland; het cyclus van lenen om leningen af te betalen is de weg naar eeuwige horigheid. Maar het einde van steun betekent korte termijn chaos en leed voor de Grieken en, in mindere mate, de overige lidstaten van de Europese Unie en buitenlandse investeerders.

De enige manier om te hervormen is, helaas, om alle ziekte in de economie weg te snijden. Het grote probleem van Griekenland is de anti-kapitalistisch sentiment en ontbreken van ondernemersklimaat. Maar liefst de helft van de bruto binnenlands product van Griekenland wordt uitgevoerd door het publieke sector. Dit moet uiteraard eerst uit de private economie onttrokken worden; uit de winsten van ondernemers en werknemers. Laat er nou net in Griekenland een cultuur van corruptie en cliëntelisme dusdanig woekeren dat er slechts een fractie van het geinde geld overblijft voor publieke diensten. En die diensten zijn er volop in Griekenland. Tal van monolithische staatsbedrijven in Griekenland slokken talloze euro’s op zonder enige prijsprikkel om efficiënt te werken of om op de kosten te letten. Het publieke sector in Griekenland is als een 40 kg wegend gezwel op het lichaam van de economie; wegsnijden dus.

Als Griekenland uit de euro stapt, kan het een eigen munt invoeren; of zelfs mensen zelf hun munten laten kiezen. Waarom mag ik niet met dollars of yuan of bitcoin betalen? Dat is echter een topic voor een ander artikel. Hoe dan ook, een eigen munt zal devalueren tegen de grote wereld munten waardoor een aantal zaken zullen geschieden:

  1. Griekenland zal failliet gaan. De ten dode opgeschreven bankensector in Griekenland moet zonder pardon failliet mogen gaan. Buitenlandse investeerders zullen verliezen moeten incasseren. Soevereine landen zullen ook hun verlies moeten nemen. Depositohouders kunnen een beroep doen op het depositogarantiestelsel. Griekse hervormingen zullen keihard terug komen in overige Europese landen met alle hevigheid van onbedoelde consequenties van gestapelde interventies. Zwakkere landen zullen misschien zelf over de rand van faillissement gaan. Misschien valt de euro helemaal.
  2. het zal veel goedkoper worden voor buitenlandse bedrijven om zich in Griekenland te vestigen. Hiermee kunnen nieuwe industrieën ontstaan;
  3. het zal duurder worden om zaken te importeren; hiermee ontstaat een stimulans om een binnenlandse maakindustrie op te zetten
  4. toerisme, nu al een groot deel van de Griekse economie, zal nog aantrekkelijker worden voor toeristen met dollars en euro’s.

Vooral punt 1 is het grote angstbeeld van Europese leiders. Niet alleen heb je te maken met onrust en korte termijn chaos, het einde van de euro of een splitsing in een neuro en een zeuro  betekent inleveren van macht voor de Europese elite. Dat bovenal is onverteerbaar voor onze leiders. Het kan echter niet anders. De huidige welvaartsstaat is gebaseerd op drijfzand. We lenen al decennia om het te betalen. Dit is op lange termijn onhoudbaar. Dit cruciale leermoment zal zich binnen enkele jaren aandienen. Velen zullen de gevolgen voelen; niet geheel onterecht. Kiezers maken telkens weer keuzes voor leiders die dit beleid uitrollen. Maar we moeten de storm uitzitten en nooit vergeten dat het planmatig inrichten van de economie en het vernietigen van individuele rechten ten gunste van een niet nader omschreven publiek belang het zo ver gebracht heeft.

Uit het stof van de onvermijdelijke correctie kan dan eindelijk afgerekend worden met collectivistische noties die van vrije mensen horigen maken. We kunnen een samenleving bouwen die op vrijwilligheid gebaseerd is in plaats van dwang en andermans ideologie. De tijd dat we weer naar elkaar kijken in plaats van naar Den Haag of Brussel kan dan aanbreken.

Er moet nog zoveel veranderen maar het eerste dat moet veranderen is het probleem dat politici steeds “ja” horen als het volk “nee” roept.

 

Wat zou jij doen als jij de baas zou zijn over de hele planeet?
Een leerzaam verhaal over samenleving en politiek en de moraliteit van belastingheffing en heerschappij.

Vertaald en ingesproken door Johan Jongepier
Oorspronkelijke video: If you where king van Larken Rose

Ja dames en heren, jongens en meisjes, welkom op de Vrijheid Radio blog.

Zoals je ziet is het nog een beetje kaal, maar weldra gaan we leven in de brouwerij brengen door van alles hier te posten.

Dus houd de boel scherp in de gaten, want dit zijn allemaal van die toetsenbordridders die niet geregeerd wensen te worden, dus daar mogen best wat toezichthouders naar toe gestuurd worden.

Je weet zelluf!

Joahn