De Blog van Vrijheid Radio

Monthly Archives: november 2015

Terreuraanslagen van het Westen

Terreurgroep Verenigde Staten

“Frankrijk is in oorlog. Er is een daad van agressie gepleegd tegen het land, zijn waarden, zijn jeugd” met deze woorden veroordeelde de Franse president François Hollande.de aanslagen op 13 november in de Franse hoofdstad. “Een aanval op ieder mens en de universele waarden die we delen” waren de woorden waarmee de Amerikaanse president Barack Obama de aanslagen in Parijs afkeurde.
Door Johan Jongepier, host Vrijheidradio

Zowel Frankrijk als de Verenigde Staten hebben de afgelopen jaren in meerdere landen bombardementen uitgevoerd. Vele burgers lieten daarbij het leven. Libië kampt nog steeds met een tekort aan drinkwater als gevolg van een NATO bombardement op het drinkwatersysteem. Volgens de conventie van Genève een oorlogsmisdaad.
Daarom roepen de uitspraken van beide presidenten gemengde gevoelens bij mij op. Maar er is nog een ander kant aan het verhaal van de terreuraanslagen in Parijs. Wie is nu eigenlijk de grootste agressor in dit hele verhaal?

Op 20 maart 2003 vielen de Britten en de Verenigde Staten onder valse voorwendselen Irak binnen. Ze hadden zogenaamd het vermoeden dat er massavernietigingswapens in Irak zouden bevinden en de Iraakse dictator Saddam Hoessein banden onderhield met Al Qaida. Voor beide beschuldigingen zijn nooit bewijzen gevonden. Achteraf hebben hooggeplaatste militaire figuren in de VS toegegeven dat de werkelijke reden van de inval in Irak eerder met hun olievoorraad te maken had dan met nucleaire dreiging of mogelijke banden met Al Qaida.

Het is 12 jaar geleden dat “vrijheid en democratie” aan de Irakese bevolking opgedrongen moest worden. Opgedrongen, aangezien het volk er zelf niet om gevraagd had. Dit hield in dat huizen van gewone burgers werden binnengestormd door schreeuwende, zwaarbewapende Amerikaanse militairen die bewoners aan hun haren uit hun woningen sleurden, schopten, sloegen, gevangen namen of vermoorden wanneer zij zichzelf verdedigden tegen dit brute geweld. Ondanks alle misdaden die de Amerikaanse militairen pleegden vond men Saddam Hussein een wredere dictator en die moest maar verdwijnen. Aldus geschiedde. De bezetting van Irak door de VS was desondanks niet minder wreed. De munitie van verarmt uranium die in de slag om Fallujah gebruikt werd was niet minder schadelijk voor de volksgezondheid dan de chemische wapens die Saddam tegen zijn bevolking gebruikte. En met het wegvallen van Saddam Hussein ontstond een machtsvacuüm dat uiteindelijk de oprichting van Islamitische Staat mogelijk zou maken, waardoor de wereld momenteel wordt bedreigd met een terreur die vergelijkbaar is met wat het Westen Irak heeft aangedaan.

Nu wij 12 jaar verder zijn en de balans opmaken, tellen we een miljoen doden in Irak, zien we dat niet alleen Irak, maar bijna het hele midden oosten en zelfs grote delen van Afrika brandhaarden zijn geworden. Obama heeft in acht verschillende landen bombardementen uitgevoerd. Miljoenen mensen zijn op de vlucht en een terreurgroep die tot de tanden toe bewapend is met Amerikaanse wapens dreigt met nog meer aanslagen in Europa. Amerikaanse drones schieten in Pakistan en Jemen raketten af op mensen die van terreur verdacht worden. Deze verdachten hebben geen kans gehad op een eerlijk proces om hun onschuld aan te tonen. Bij hun executie sneuvelen veel omstanders. Terwijl één zo’n drone inslag in Nederland al tot algehele mobilisatie zou leiden.

Dit alles staat haaks op het principe waaruit het land de VS ooit is voortgekomen. De Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring stelde dat zij de waarheid hoog zouden houden dat IEDER MENS gelijkwaardig geschapen is en door zijn schepper bekrachtigd is met zekere, onvervreemdbare rechten, waaronder het recht op leven, vrijheid en het streven naar geluk.
Hoe kan het dan zo zijn dat Obama als leider van dit land, dit zekere, onvervreemdbare recht niet gunt aan de slachtoffers van zijn drone aanvallen in Pakistan en Jemen? Waarom mochten de burgerslachtoffers van Amerikaanse bombardementen niet streven naar hun eigen geluk? Hadden zij geen recht op hun eigen leven of vrijheid?

In de Amerikaanse grondrechtenverklaring (Bill of rights) is opgenomen dat iedereen recht heeft op een eerlijk proces. Klaarblijkelijk is dat recht niet voorbehouden aan mensen van een andere nationaliteit, want indien je als buitenlander van terreur verdacht word, word je dit recht onthouden. Let op dat jij als lezer ook zomaar zonder enige aanleiding van terreur verdacht kan worden. De gedachte hoeft alleen maar zonder enige aanleiding in Obama’s fantasie te ontstaan en een drone doet de rest. Om dit soort waanzin te voorkomen is ooit rechtspraak bedacht. Klaarblijkelijk mag een jury niet bepalen of iemand daadwerkelijk schuldig is aan terreur of niet. Wanneer je als bedoeïen in de bergen van Jemen met een geweer rondloopt ben je voor Obama al een terrorist, terwijl er in de Amerikaanse grondrechten geschreven staat dat iedereen het recht heeft op het dragen van wapens, het vormen van een militie en zelfs het recht heeft zichzelf af te scheiden van een staat en zijn eigen onafhankelijkheid te claimen. Waarom Jemenitische rebellen niet? Hoe kan het zo zijn dat Obama en zijn voorganger Bush zoveel dood en verderf zaaien zonder zich hiervoor te hoeven verantwoorden? Beide heren zul je niet op het internationaal gerechtshof in Den Haag zien verschijnen of het is om een ander land aan te klagen. De VS zal zelfs Den Haag binnenvallen, zo hebben zij verklaart, wanneer een (oud) president zich voor het internationaal gerechtshof zal moeten verantwoorden.

Wat had de VS kunnen leren van de grondleggers van de Verenigde Staten? Thomas Jefferson, medeauteur van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring en later president, stelde dat een non-interventionistisch buitenlandbeleid en vrije handel met iedereen in de wereld in de geest is van de vrijheidscultuur waaruit de Verenigde Staten van Amerika is voortgekomen. In de eerste plaats hadden wij als westerse landen niets, maar dan ook werkelijk niets te zoeken in het midden oosten tenzij het te maken heeft met het drijven van handel of toerisme. Helaas is dit niet gebeurd en nu zitten wij met terrorisme.

Er is één principe dat overduidelijk geschonden is en dat is het non-agressie principe, wat inhoudt dat je geen geweld initieert tegen andermans lijf of goed, maar dat je wel het recht hebt om je te verdedigen tegen initiatie van geweld dat tegen jou gepleegd word door een ander. De VS en haar bondgenoten hebben het non-agressie principe de afgelopen 12 jaar overduidelijk overtreden door dood en verderf te zaaien in landen die hen niet hebben aangevallen. Nu de haan terugkomt voor zijn kuikens is het de vraag hoe oprecht de eerder geciteerde uitspraken van Hollande en Obama zijn.

Het buitenproportionele geweld dat met name de Verenigde Staten van Amerika pleegt is een duidelijke overtreding van het non-agressie principe. Daarom is het belangrijk om juist te pleiten bij de politiek voor een non-interventionistisch buitenlandbeleid. Geen militaire missies meer naar het buitenland en al helemaal niet meedoen met bombardementen in andere landen.

Johan Jongepier

Bijgevoegd filmpje voor mensen die liever kijken dan lezen. Video is afkomstig van voormalig marinier, Irak veteraan, anti-oorlogsactivist en host van the Freedom Line, Adam Kokesh

zuilen


De Laatste Zuil

Toen de koning op Prinsjesdag 2013 in zijn troonrede het einde van de verzorgingsstaat en het begin van de participatiesamenleving aankondigde, klonk dat heel mooi. We zijn nu echter twee jaar verder en hoe is de transitie van verzorgende naar terugtrekkende overheid verlopen? Kan de overheid het afleren zich met onze gang van zaken te bemoeien? En worden wij geacht te participeren met het prijskaartje van een verzorgingsstaat?
door Johan Jongepier

Om een scherp beeld te krijgen van de huidige transitie wil ik eerst eens terug gaan naar de overgang van de verzuiling naar de verzorgingsstaat.

Met de komst van de armen- en de kinderwet in de 19e eeuw werd de eerste aanzet gegeven tot datgene wat zich later zou uitbreiden tot de verzorgingsstaat. Het markeerde het einde van de nachtwakersstaat. In de hoop armoede op te lossen werden er begin twintigste eeuw steeds meer rechten aan arbeiders toegekend die vandaag de dag juist plichten zijn geworden (zoals leer- sollicitatie- en zorgplicht).

De Duitse bezetter voerde in 1941 het Ziekenfondsbesluit in waarmee het Nederlandse (vrijwillige, particuliere en verzuilde) ziekenfondssysteem werd hervormt tot de (verplichte) Duitse Krankenkasse. Na de oorlog zou deze verzorgingsstaat steeds meer worden uitgebouwd, waarna al snel zou blijken dat dit bouwwerk onhoudbaar was. De Nazi’s hielden hun verzorgingsstaat in stand met het leegroven van andere gebiedsdelen. Zonder die roof was het namelijk niet te betalen. Dit zat al verborgen in  Göring’s beroemde uitspraak “Als er honger komt, dan niet in Duitsland”.

Voor de Nazi’s was de Duitse verzorgingsstaat een ideaal middel om loyaliteit van de bevolking te winnen. De loyaliteit aan de Nederlandse verzorgingsstaat zou later ook zichtbaar worden bij de babyboomgeneratie die midden jaren ‘60 de volwassen leeftijd bereikte in een luilekkerland dat mede door de PvdA voor hun was ingericht.

De vooroorlogse generatie was door de verzuilde vorm van sociale zekerheid gevangen binnen de zuil van de levensbeschouwing waarbinnen ze geboren en getogen waren.  Die zuilen fuseerden tot één grote zuil, de verzorgingsstaat en zette samen met de komst van massamedia, popmuziek en democratisering de ontzuiling van de samenleving extra kracht bij, met als gevolg dat de babyboomgeneratie zich minder gebonden voelde met de levensbeschouwing van hun ouders. Als je uit een Rooms nest kwam hoefde je niet langer meer bij het wit-gele kruis of de NKV te zijn voor sociale zekerheid.

Kort door de bocht genomen kun je zeggen dat de babyboomers nieuwe dominees vonden in Cremer, Wolkers, Reve en Mulisch, radio Veronica draaide de nieuwe psalmen, men noemde zichzelf kunstenaar en zocht in kraakpanden naar nieuwe wegen en vormen en hoefde zich financieel geen zorgen meer te maken, want de staat betaalde alles via uitkeringen en subsidies. Uiteraard is dit een karikatuur die niet op alle babyboomers van toepassing is, maar over velen kan gezegd worden dat zij zich steeds meer geborgen begonnen te voelen in een nieuwe kerk, namelijk die van de verzorgingsstaat. Uiteindelijk vond men een baan in de publieke sector, waar je voor veel geld weinig hoefde te presteren, maar je zat wel in de positie anderen te vertellen hoe zij moesten leven. Zo ontstond een nieuwe priesterklasse, die van de ambtenaar.

In het verre verleden verworven rechten zijn voor hen heilige dogma’s geworden waar moeilijk van afgeweken kan worden. Het recht op onderwijs is inmiddels een leerplicht, recht op werk  is een sollicitatieplicht en omvatten een gigantische bureaucratie waarbij een pauselijk decreet niets is. Dit belemmert de transitie naar een participatiesamenleving enorm.

Men zou kunnen zeggen dat de verzorgingsstaat ons heeft bevrijdt uit de zuilen waarbinnen wij als samenleving gevangen zaten. Levensbeschouwingen zijn vandaag de dag immers eerder een persoonlijke keus dan een erfenis van het nest waarbinnen je geboren bent,

maar de verzorgingsstaat beperkt ons desondanks wel in onze keuzevrijheid. Nu wij een semi-privaat zorgstelsel hebben dat nog beperkter is dan de kruisverenigingen tijdens de verzuiling en die ook nog zo verplicht zijn als het Ziekenfondsbesluit uit 1941, is er van vrijheid weinig sprake. En zolang er nog sprake is van een gereguleerde markt in plaats van een vrije markt is de kans klein dat de kosten zullen dalen.

Daar komt ook nog eens de onvrijwillige afdracht aan de staat bij die niet  minder lijkt te worden nu wij als samenleving al twee jaar participeren. Of worden we geacht onbetaald de billen van onze oude buurman te wassen terwijl wij als samenleving nog steeds de lasten dragen van een verzorgingsstaat, terwijl ons wijs gemaakt wordt dat die ten einde is?

De participatiesamenleving mag dan een deur openen naar een vrijere samenleving, maar de vraag is of de mensen die nog steeds heilig in die verzorgingsstaat geloven de rest van de samenleving die vrijheid wel gunnen? Wanneer zij zich in de positie van een ambtenaar bevinden, willen zij participerende burgers wel die ruimte geven? Is die mentale omschakeling van regelen naar loslaten wel zo makkelijk te maken door iemand die geboren en getogen is in het idee dat moeder overheid voor ons moet zorgen?

Het succes van een participatiesamenleving ligt naar mijn mening in de wijze waarop wij afrekenen met de erfenis van de verzorgingsstaat. Zolang deze nog druk op ons uitgeoefend, is het moeilijk participeren.

Maar nog belangrijker, hoe reken jij als individu hiermee af? Want uiteindelijk is dit alles slecht een hoofdstuk in de geschiedenis van de emancipatie van het individu dat zich eeuwenlang los wil breken uit de dominante zuil van het collectivisme.

Johan Jongepier

timmermans

De Elsevier berichtte 13 november over een uitspraak van eurocommissaris Frans  Timmermans over het voortbestaan van de EU tijdens een conferentie in Praag diezelfde dag. Hij waarschuwde:  ‘Het enige alternatief voor de EU is oorlog!’

Nu moeten we niet direct in paniek raken als een politicus met oorlog dreigt, want wie een goed geheugen heeft weet dat (voormalig) ministers vaker zeggen dat er oorlog uit zal breken als men niet onvoorwaardelijk voor centralisatie van macht in Brussel kiest. Zo beloofde toenmalig minister Donner in 2005 dat er oorlog in Europa zou uitbreken bij een massaal “Nee” op het referendum over de Europese grondwet. Gelukkig bleef die oorlog toen uit.

Geschiedenis leert dat we heel goed moeten opletten, juist als politici met retoriek argumenteren! Dus laten we even stilstaan bij de uitspraak van Timmermans in het kader van de “migratiecrisis”. Volgens Timmermans “hoort migratie bij het leven”, maar “moeten landen die beweging samen in goede banen leiden”. Zo zouden landen beter moeten samenwerken als het gaat om grenscontroles.  Ook EU-voorzitter Donald Tusk had het over een “race tegen de klok” om Schengen te redden en hamerde daarvoor op de noodzaak van “een goed beheer van de buitengrenzen van de EU”.  Maar ligt daarin de oplossing? Aan de overkant van de oceaan probeert de Amerikaanse overheid bijvoorbeeld al enige tijd om met een peperduur hek en strenge grenscontroles Mexicaanse immigranten tegen te houden, maar dit blijkt tot op heden weinig succesvol. En hoe realistisch is het dat de Europese bureaucratie hier succesvoller in zou zijn?

In het politieke debat wordt er weinig onderscheid gemaakt tussen migranten en vluchtelingen. Het is niet onwaarschijnlijk dat hier om politieke redenen bewust geen onderscheid tussen gemaakt wordt. Want zodra politici het beestje bij de correcte naam zouden gaan noemen, en zouden spreken over vluchtelingen enerzijds en gelukszoekers anderzijds, zouden ze moeten erkennen dat er eigenlijk niet één oplossing bestaat die het “probleem” in een keer oplost.  Een gelukszoeker is immers iets heel anders dan een vluchteling.

In de huidige discussie wordt vaak gezegd dat we hier blij moeten zijn met gelukszoekers omdat bloeiperiodes in de geschiedenis ook vaak gepaard gingen met een toestroom van deze migranten. Zoals in het Amerika van rond 1900 of in het Nederland van de 17e eeuw. Velen vergeten echter een groot verschil tussen die situaties en de actuele situatie in het westen; in tegenstelling tot de voorbeelden kent het huidige westen door de belastingbetaler gefinancierde sociale voorzieningen voor iedereen.
De sociale voorzieningen waar de Nederlanden in de gouden eeuw internationaal om bekend stonden, bestonden uit liefdadigheid.  Geld van anderen krijgen was destijds geen recht, maar een gunst. Zonder ‘recht op gratis geld’, blijven slechts de meest gemotiveerden komen. En blijven diegenen die alleen willen profiteren over het algemeen thuis.

Het vluchtelingenprobleem vergt echter een andere oplossing. Ook hier niet aan de grens, maar door de oorzaak aan te pakken. En dat vergt een kritische blik op de manier waarop westerse overheden interveniëren in andere landen. Los van de vraag of u gelooft in de oprechtheid van de intenties waarmee interventie telkens aan ons verkocht wordt. Hoe zou u reageren als een “supermacht” met haar leger ons land zou bezetten, een nieuwe regering zou instellen en structureel invallen zou doen bij inwoners op zoek naar wapens of verzetsstrijders?  En met drones aanvallen zou uitvoeren op ons grondgebied, waarbij u wellicht familie en/of vrienden zou verliezen als gevolg van “collateral damage”?

Timmermans’ doomscenario is alleen realistisch, als wij niet bereid zijn om kritisch te kijken naar wat wij politici laten doen met ons geld.

Aike de Vries







04/02/11

Ante nunc quis imperdiet aliquam litora eu mollis quis. Sem a congue non malesuada erat a mi mollis suspendisse volutpat libero.
Read more...



03/21/11

Nulla eu posuere pulvinar tellus velit tempus ipsum eget tempor. Eget id gravida nisl lectus. Curabitur rhoncus mi nullam felis.
Read more...



03/15/11

Massa egestas metus nibh aliquam in praesent. Pellentesque in nulla magnis imperdiet cras blandit ac praesent orci mi.
Read more...



03/15/11

Ac dolor dapibus nisl enim mollis tortor donec donec justo fusce arcu dignissim ipsum penatibus nullam nec nullam.
Read more...



Rhoncus nulla duis felis arcu phasellus nisl lorem eu. Fringilla nisi odio at orci egestas sem nisi augue pulvinar nisl pellentesque mauris imperdiet felis massa sit.


email@photica.com