De Blog van Vrijheid Radio

zwaaien, wuiven en wapperen met de handen

Hallo ik ben Henk, en ik wil het graag met jullie hebben over het Koningshuis en collectieve wanen. Dat zal ik doen naar aanleiding van een persoonlijk verhaal natuurlijk, vanuit het onderbuikje en een artikel die te vinden is op thepostonline, getiteld ‘Nederland wil geen republiek’. Na de uitzending zal ik deze column met links op de vrijheidradioblog zetten, zodat het in alle rust na te lezen valt. Want het is nogal wat. Wat zeg ik? Het is serieuze shit. (Hier is de link!

Als ik de timeline van facebook moest geloven, was er de 27e geen andere gebeurtenis die dag, dan de verjaardag van onze Koning. Vanuit het perspectief van de vrijheid, is dat best heftig te noemen. Nederland is bezig voor, mee of tegen Oranje. De een nam het moment om de val van het Koningshuis aan te kondigen vanwege betrokkenheid bij een lopende pedofiliezaak met Teeven en Demmink, de ander was gewoon biertjes aan het hijsen. Dat geeft een mooi beeld van onze Nederlandse samenleving. Ik kan zelf vrij weinig met die dag, dus ik focus me dan vooral op mijn eigen ding. In dit geval lang uitslapen, beetje gamen en mijn nieuwe gitaar aandachtig met mijn vingers aftasten. Ik weet nog dat ik opstond met een ochtenderectie.

Het Koningshuis. Mijn eerste aanraking met de levende mensen, was in Assen bij het Drentse Museum. Daar kwam Beatrix een tentoonstelling openen. Om haar te beschermen van het volk, waren er dranghekken opgesteld. Er waren die middag meer dranghekken dan Oranjefans. Ik stond er, de bekende zwerver uit Assen – Tokkel –, een motormuis en 3 bejaarden. Er waren meer hekken dan mensen die middag. Ik vond het een beetje sneu voor Bea eigenlijk. Omdat Tokkel toen nogal 2 neigingen had – 1) vragen om een gulden en 2) verzoeken of ie anders mocht kontneuken – werd hem preventief door de motormuis verzocht te vertrekken. Ik vond het allemaal hilarisch. Ik vroeg me af of Tokkel Bea van de gulden zou herkennen.

Toen had ik net in 2 jaar enige lessen gehad over de staatskunde. Daarin is een bodempje gelegd van informatie waarop enige stellingname te bouwen is. Maar eigenlijk riepen die lessen me meer vragen op dan dat het antwoorden gaf. Nog geen 20 jaar na de Franse revolutie installeert Nederland een Koning? En weer 25 jaar later wordt hij juist in de grondwet verankerd door nota bene een liberaal? WTF!? Die vragen kwamen overigens later, als een soort lawine eigenlijk op een niet vrijgegeven stuk op de berg van gedachten naar beneden storten. Tijdens de lessen moesten we vooral ‘het geheim van Soestdijk’ opdreunen, zonder die verdere vragen te stellen. Als die vragen toen waren gekomen, zou ik school niet hebben kunnen afmaken. Hoezo het geheim? Hoort democratie niet transparant te zijn dan? Ik onderwijs toen de muur net was gevallen. We profileerden onszelf in mijn middelbare schooltijd als een democratie, zeker in vergelijking met de Sovjet-Unie. Hoezo zijn we dan toch nog een monarchie? Gelukkig hebben deze vragen me geen ochtenderectie in de weg gestaan, want anders zou ik lijden onder dit politieke stelsel en dat is nergens voor nodig.

Jaren geleden stond ik op het centraal station van Groningen te wachten op een bus. Komt er een man naast me staan die verdacht veel leek op de damschreeuwer. Zeg maar: zwart gekleed met Jodenhoed. Hij vraagt mij vanuit het niets wat je in Nederland moet doen om een lintje te krijgen. Ik zeg hem:”Nou ja, jarenlang jezelf maatschappelijk inzetten will do the trick”. Vraagt ie:”En als je beschuldigd bent van pedofilie dan?”. Daarop zei ik:”Nou… je moet wel redelijk van onbesproken gedrag zijn, toch”. Waarop hij mij bedankte voor het gesprek. True story.

Want ik was me net bewust geworden van de maatschappelijke relevantie van het Koningshuis. Ik heb daarin enkele fasen gekend. De Koning als bemiddelend persoon, de Koning als belemmering voor de Republiek en de Koning als visitekaartje naar het buitenland toe. Ik ken alle voors en tegens. Zoals die ook in het artikel op TPO op enige wijze worden afgewogen. Toch zullen er een aantal gedachten van mij uniek te noemen zijn.

Toen Beatrix het stokje aan Willem overdroeg, voelde ik me ineens onrustig. In Januari 2013 werd dit aangekondigd en een dag later ofzo werd een rechtenstudente gearresteerd vanwege het bordje ‘Weg met de Monarchie het is alweer 2013’. Op zich kan ik leven met deze stelling. Als het gaat om dingen, is het altijd goed om af te vragen of ze nog bij de tijd passen, dus ook het Koningshuis. Maar omdat ik haar lulverhaal niet geloofde dat ze toen ter plekke dat bordje gemaakt had bij de supermarkt, blafte ze op een gegeven moment mijn berichtenboxje vol. Wat ik op zich erotisch vond. Ik kan me niet herinneren dat dit me een erectie gaf, maar wel een week gevoel. De discussies waren toen ook zeer verhit op facebook. Dit liep, mind you, net voor op de Zwarte Pietendiscussie, wat een soort zelfde patroon kent. Een eenling zwengelt iets aan en het land ligt in rep en roer. Uiteindelijk, blijken we er toch niks over te kunnen zeggen. Want… denk maar niet dat er hier ooit een referendum over zal komen.

Want ik had het over mijn unieke gedachten. Als een komeet sloeg ineens ooit op mijn voorhoofd in, dat je in Nederland niet om het Koningshuis heen kunt. Als ik mijn kennissenkring om een mening vraag, dan lijkt het me niet dat het Koningshuis op veel steun kan rekenen. Zoiets als met God, dan wel de Schepper. Onthouden zijn de ingrijpende verhalen over moord en doodslag wat zowel de Monarchie als het geloof met zich mee bracht in de geschiedenis. Op het gebied van geloof, duiken de mensen gemiddeld zo na hun 40e de denkbeelden in die hand-in-hand de westerse wereld in kwamen zetten met de Nazi-ideologie. Die denkbeelden zijn beter bekend als New Age. Het verklaart een hoop!

Op het vlak van het Koningshuis lijkt me dus iets soortgelijks af te spelen. Noem het soort iets van onbewust bewustzijn of in het ergste geval bewust onbewustheid. Men baseert de voors en tegens op uitgesproken meningen, gebaseerd op meestal een fundament van psychisch drijfzand. “Niemand is baas over mij” lijkt de Nederlander zichzelf voor te houden. Is dit wel zo? Misschien is het een kwestie van balletje hooghouden en zorgen dat je niet al in de problemen verzuipt. Maar mocht er een dwangbevel worden uitgevaardigd, dan staat er boven de brief “In naam van de Koning”. In het paspoort staat ook dat je onderdaan bent van het Koninkrijk der Nederlanden. Willem-Alexander verzoekt dan voor jou persoonlijk of je doorgang verleend mag worden. Onderdaan, dus toch wel. Natuurlijk zullen we als mens afhankelijk van elkaar blijven, maar klaarblijkelijk is er ergens ooit getekend dat iedereen in Nederland ergens onder valt. Niet van de democratie der Nederland, maar van het Koninkrijk, dus toch.

En dan kom ik bij het artikel op The Post Online. Laat ik het ik het houden bij de ondertitel:”Monarchie is democratisch, modern, populair en het volk wil het”. Elk jaar is er dus schijnbaar een onderzoek rond Koningsdag waar een dikke 70% zegt voor de monarchie te zijn. Afgaande op gesprekken in eigen kring, lijkt me dat de onderzoekers toch voornamelijk de Oranjeverenigingen peilen of iets dergelijks. Ik kan het me niet voorstellen dat mijn vriendenkring geen doorsnee van de samenleving is. Wat misschien mijn persoonlijke waan kan zijn.

Maar ik wilde het ook nog kort hebben over de collectieve waan. De Wikipedia-pagina van waan, definieert het als het beschouwen van fantasie als werkelijkheid. Interessanter is dat het een mooie verzameling van wanen opsomt:
* het idee dat andere mensen een speciale betekenis hebben op het persoonlijke leven – de betrekkingswaan
* het vermoeden van samenzweringen – vervolgingswaan
* het voelen van talent of het zijn van een machtshebber – grootheidswaan
* het voelen dat er een groot onrecht wordt aangedaan – querulantenwaan, tot
* erotomanie, waarbij ik mijn ochtenderecties toeschrijf aan Maxima.
Allerlei denkbeelden die sowieso al bewijsbaar spelen rondom het Koningshuis zowel in het voor- als het tegenkamp.

Dus ook op The Post Online. Ik betwijfel of het Koningshuis zo populair is, als de voorstanders wanen. De vorm van het Koningshuis is wel degelijk modern. Maar dat het volk het wil en dat het Koningshuis democratisch is, dat lijkt me vooral wensdenken. Nog afgezien dat een President even corrupt kan zijn als een Koning, lijken we eerder gehecht aan het Koningshuis als het ware een voetschimmel, dan dat we echt voor die afhankelijkheid tekenen. Misschien is de persoon niet corrupt, maar het systeem wel. Qua timing waarin het Koningshuis in Nederland is geïnstalleerd leek het eerder een samensmelting tussen Hollandse notabelen en Engelse belangen. We spreken hier over 25 jaar na de Franse Revolutie. Waar de auteurs van het stuk de plank finaal misslaan, is dat de bekrachtiging van het Koningshuis in de Grondwet van 1848 op basis is van de wil van het volk. Er bestond immers nog geen algemeen stemrecht. Dat was pas een jaar of 70 later. Bovendien duurde het pas tot de Tweede Wereldoorlog dat het Koningshuis onder het getraumatiseerde volk iets van populariteit kreeg. Daarvoor stond het Koningshuis voornamelijk voor schandaal en geestelijke ziekte.

Om de vraag te begrijpen, is het soms verstandig om de vraag achter die vraag te begrijpen. Gaat het om die hang naar het Koningshuis echt om het Koningshuis zelf? Nee, het gaat om voor een deel om een negatief zelfbeeld van de Nederlander over zichzelf en de afhankelijkheid die hij/zij daarbij ten toon spreidt. In een discussie die ik ooit had, werd de Koningin toen nog geroemd om haar stabiliserende factor binnen de Haagse politiek. Het was een lerares die me dit probeerde wijs te maken. Zo’n iemand heeft ook stemrecht. Ik wees haar er netjes op, dat er onder Bea nog nooit zo vaak een kabinet was gevallen. Dit deed iets psychologisch bij haar. Het gesprek was in ieder geval voorbij.

Wanen hangen samen met een vorm van mentale luiheid. Men wil snel van de materie af zijn. Waarschijnlijk bent u nu ook al moe van het verhaal. Dat is allemaal prima. Ergens hopen we dat de correctie voor innerlijke onrust buiten onszelf ligt. Daardoor kunnen we onszelf onderwerpen. Ook al kunnen er in gemeenschappen evenveel wanen leven als in een individu zelf. Uiteindelijk ligt elke correctie in het individu. Tegen de mensen die knoeperharde stabiliteit willen, ben ik zo aardig om mijn ochtenderectie aan te bieden. Is in ieder geval stukken goedkoper dan het Koningshuis en ik geloof er stevig in de pacificerende werking van het zuigen!

Geef een reactie