De Blog van Vrijheid Radio

henk

zwaaien, wuiven en wapperen met de handen

Hallo ik ben Henk, en ik wil het graag met jullie hebben over het Koningshuis en collectieve wanen. Dat zal ik doen naar aanleiding van een persoonlijk verhaal natuurlijk, vanuit het onderbuikje en een artikel die te vinden is op thepostonline, getiteld ‘Nederland wil geen republiek’. Na de uitzending zal ik deze column met links op de vrijheidradioblog zetten, zodat het in alle rust na te lezen valt. Want het is nogal wat. Wat zeg ik? Het is serieuze shit. (Hier is de link!

Als ik de timeline van facebook moest geloven, was er de 27e geen andere gebeurtenis die dag, dan de verjaardag van onze Koning. Vanuit het perspectief van de vrijheid, is dat best heftig te noemen. Nederland is bezig voor, mee of tegen Oranje. De een nam het moment om de val van het Koningshuis aan te kondigen vanwege betrokkenheid bij een lopende pedofiliezaak met Teeven en Demmink, de ander was gewoon biertjes aan het hijsen. Dat geeft een mooi beeld van onze Nederlandse samenleving. Ik kan zelf vrij weinig met die dag, dus ik focus me dan vooral op mijn eigen ding. In dit geval lang uitslapen, beetje gamen en mijn nieuwe gitaar aandachtig met mijn vingers aftasten. Ik weet nog dat ik opstond met een ochtenderectie.

Het Koningshuis. Mijn eerste aanraking met de levende mensen, was in Assen bij het Drentse Museum. Daar kwam Beatrix een tentoonstelling openen. Om haar te beschermen van het volk, waren er dranghekken opgesteld. Er waren die middag meer dranghekken dan Oranjefans. Ik stond er, de bekende zwerver uit Assen – Tokkel –, een motormuis en 3 bejaarden. Er waren meer hekken dan mensen die middag. Ik vond het een beetje sneu voor Bea eigenlijk. Omdat Tokkel toen nogal 2 neigingen had – 1) vragen om een gulden en 2) verzoeken of ie anders mocht kontneuken – werd hem preventief door de motormuis verzocht te vertrekken. Ik vond het allemaal hilarisch. Ik vroeg me af of Tokkel Bea van de gulden zou herkennen.

Toen had ik net in 2 jaar enige lessen gehad over de staatskunde. Daarin is een bodempje gelegd van informatie waarop enige stellingname te bouwen is. Maar eigenlijk riepen die lessen me meer vragen op dan dat het antwoorden gaf. Nog geen 20 jaar na de Franse revolutie installeert Nederland een Koning? En weer 25 jaar later wordt hij juist in de grondwet verankerd door nota bene een liberaal? WTF!? Die vragen kwamen overigens later, als een soort lawine eigenlijk op een niet vrijgegeven stuk op de berg van gedachten naar beneden storten. Tijdens de lessen moesten we vooral ‘het geheim van Soestdijk’ opdreunen, zonder die verdere vragen te stellen. Als die vragen toen waren gekomen, zou ik school niet hebben kunnen afmaken. Hoezo het geheim? Hoort democratie niet transparant te zijn dan? Ik onderwijs toen de muur net was gevallen. We profileerden onszelf in mijn middelbare schooltijd als een democratie, zeker in vergelijking met de Sovjet-Unie. Hoezo zijn we dan toch nog een monarchie? Gelukkig hebben deze vragen me geen ochtenderectie in de weg gestaan, want anders zou ik lijden onder dit politieke stelsel en dat is nergens voor nodig.

Jaren geleden stond ik op het centraal station van Groningen te wachten op een bus. Komt er een man naast me staan die verdacht veel leek op de damschreeuwer. Zeg maar: zwart gekleed met Jodenhoed. Hij vraagt mij vanuit het niets wat je in Nederland moet doen om een lintje te krijgen. Ik zeg hem:”Nou ja, jarenlang jezelf maatschappelijk inzetten will do the trick”. Vraagt ie:”En als je beschuldigd bent van pedofilie dan?”. Daarop zei ik:”Nou… je moet wel redelijk van onbesproken gedrag zijn, toch”. Waarop hij mij bedankte voor het gesprek. True story.

Want ik was me net bewust geworden van de maatschappelijke relevantie van het Koningshuis. Ik heb daarin enkele fasen gekend. De Koning als bemiddelend persoon, de Koning als belemmering voor de Republiek en de Koning als visitekaartje naar het buitenland toe. Ik ken alle voors en tegens. Zoals die ook in het artikel op TPO op enige wijze worden afgewogen. Toch zullen er een aantal gedachten van mij uniek te noemen zijn.

Toen Beatrix het stokje aan Willem overdroeg, voelde ik me ineens onrustig. In Januari 2013 werd dit aangekondigd en een dag later ofzo werd een rechtenstudente gearresteerd vanwege het bordje ‘Weg met de Monarchie het is alweer 2013’. Op zich kan ik leven met deze stelling. Als het gaat om dingen, is het altijd goed om af te vragen of ze nog bij de tijd passen, dus ook het Koningshuis. Maar omdat ik haar lulverhaal niet geloofde dat ze toen ter plekke dat bordje gemaakt had bij de supermarkt, blafte ze op een gegeven moment mijn berichtenboxje vol. Wat ik op zich erotisch vond. Ik kan me niet herinneren dat dit me een erectie gaf, maar wel een week gevoel. De discussies waren toen ook zeer verhit op facebook. Dit liep, mind you, net voor op de Zwarte Pietendiscussie, wat een soort zelfde patroon kent. Een eenling zwengelt iets aan en het land ligt in rep en roer. Uiteindelijk, blijken we er toch niks over te kunnen zeggen. Want… denk maar niet dat er hier ooit een referendum over zal komen.

Want ik had het over mijn unieke gedachten. Als een komeet sloeg ineens ooit op mijn voorhoofd in, dat je in Nederland niet om het Koningshuis heen kunt. Als ik mijn kennissenkring om een mening vraag, dan lijkt het me niet dat het Koningshuis op veel steun kan rekenen. Zoiets als met God, dan wel de Schepper. Onthouden zijn de ingrijpende verhalen over moord en doodslag wat zowel de Monarchie als het geloof met zich mee bracht in de geschiedenis. Op het gebied van geloof, duiken de mensen gemiddeld zo na hun 40e de denkbeelden in die hand-in-hand de westerse wereld in kwamen zetten met de Nazi-ideologie. Die denkbeelden zijn beter bekend als New Age. Het verklaart een hoop!

Op het vlak van het Koningshuis lijkt me dus iets soortgelijks af te spelen. Noem het soort iets van onbewust bewustzijn of in het ergste geval bewust onbewustheid. Men baseert de voors en tegens op uitgesproken meningen, gebaseerd op meestal een fundament van psychisch drijfzand. “Niemand is baas over mij” lijkt de Nederlander zichzelf voor te houden. Is dit wel zo? Misschien is het een kwestie van balletje hooghouden en zorgen dat je niet al in de problemen verzuipt. Maar mocht er een dwangbevel worden uitgevaardigd, dan staat er boven de brief “In naam van de Koning”. In het paspoort staat ook dat je onderdaan bent van het Koninkrijk der Nederlanden. Willem-Alexander verzoekt dan voor jou persoonlijk of je doorgang verleend mag worden. Onderdaan, dus toch wel. Natuurlijk zullen we als mens afhankelijk van elkaar blijven, maar klaarblijkelijk is er ergens ooit getekend dat iedereen in Nederland ergens onder valt. Niet van de democratie der Nederland, maar van het Koninkrijk, dus toch.

En dan kom ik bij het artikel op The Post Online. Laat ik het ik het houden bij de ondertitel:”Monarchie is democratisch, modern, populair en het volk wil het”. Elk jaar is er dus schijnbaar een onderzoek rond Koningsdag waar een dikke 70% zegt voor de monarchie te zijn. Afgaande op gesprekken in eigen kring, lijkt me dat de onderzoekers toch voornamelijk de Oranjeverenigingen peilen of iets dergelijks. Ik kan het me niet voorstellen dat mijn vriendenkring geen doorsnee van de samenleving is. Wat misschien mijn persoonlijke waan kan zijn.

Maar ik wilde het ook nog kort hebben over de collectieve waan. De Wikipedia-pagina van waan, definieert het als het beschouwen van fantasie als werkelijkheid. Interessanter is dat het een mooie verzameling van wanen opsomt:
* het idee dat andere mensen een speciale betekenis hebben op het persoonlijke leven – de betrekkingswaan
* het vermoeden van samenzweringen – vervolgingswaan
* het voelen van talent of het zijn van een machtshebber – grootheidswaan
* het voelen dat er een groot onrecht wordt aangedaan – querulantenwaan, tot
* erotomanie, waarbij ik mijn ochtenderecties toeschrijf aan Maxima.
Allerlei denkbeelden die sowieso al bewijsbaar spelen rondom het Koningshuis zowel in het voor- als het tegenkamp.

Dus ook op The Post Online. Ik betwijfel of het Koningshuis zo populair is, als de voorstanders wanen. De vorm van het Koningshuis is wel degelijk modern. Maar dat het volk het wil en dat het Koningshuis democratisch is, dat lijkt me vooral wensdenken. Nog afgezien dat een President even corrupt kan zijn als een Koning, lijken we eerder gehecht aan het Koningshuis als het ware een voetschimmel, dan dat we echt voor die afhankelijkheid tekenen. Misschien is de persoon niet corrupt, maar het systeem wel. Qua timing waarin het Koningshuis in Nederland is geïnstalleerd leek het eerder een samensmelting tussen Hollandse notabelen en Engelse belangen. We spreken hier over 25 jaar na de Franse Revolutie. Waar de auteurs van het stuk de plank finaal misslaan, is dat de bekrachtiging van het Koningshuis in de Grondwet van 1848 op basis is van de wil van het volk. Er bestond immers nog geen algemeen stemrecht. Dat was pas een jaar of 70 later. Bovendien duurde het pas tot de Tweede Wereldoorlog dat het Koningshuis onder het getraumatiseerde volk iets van populariteit kreeg. Daarvoor stond het Koningshuis voornamelijk voor schandaal en geestelijke ziekte.

Om de vraag te begrijpen, is het soms verstandig om de vraag achter die vraag te begrijpen. Gaat het om die hang naar het Koningshuis echt om het Koningshuis zelf? Nee, het gaat om voor een deel om een negatief zelfbeeld van de Nederlander over zichzelf en de afhankelijkheid die hij/zij daarbij ten toon spreidt. In een discussie die ik ooit had, werd de Koningin toen nog geroemd om haar stabiliserende factor binnen de Haagse politiek. Het was een lerares die me dit probeerde wijs te maken. Zo’n iemand heeft ook stemrecht. Ik wees haar er netjes op, dat er onder Bea nog nooit zo vaak een kabinet was gevallen. Dit deed iets psychologisch bij haar. Het gesprek was in ieder geval voorbij.

Wanen hangen samen met een vorm van mentale luiheid. Men wil snel van de materie af zijn. Waarschijnlijk bent u nu ook al moe van het verhaal. Dat is allemaal prima. Ergens hopen we dat de correctie voor innerlijke onrust buiten onszelf ligt. Daardoor kunnen we onszelf onderwerpen. Ook al kunnen er in gemeenschappen evenveel wanen leven als in een individu zelf. Uiteindelijk ligt elke correctie in het individu. Tegen de mensen die knoeperharde stabiliteit willen, ben ik zo aardig om mijn ochtenderectie aan te bieden. Is in ieder geval stukken goedkoper dan het Koningshuis en ik geloof er stevig in de pacificerende werking van het zuigen!

Met oudjaar had Youp een conference met de vraag: wat is nou de vraag. Daarin zei hij expliciet niet over MH17 te gaan hebben. “Het land is te klein en de wond is te groot”. Hoe kan dat? Wat betekent dat?

Vroeger op lagere school hadden we grappen over Ethiopië, de doden van het gekapseisde schip Harald of Free Enterprise en over de gasrekening van Adolf Hitler. We waren kinderen, maar we wisten heus wel dat de grappen niet konden. Daarom hoefde ook niet expliciet te worden vermeld dat de grappen niet konden. Ook al werden ze wel gebracht en creëerden wij een psychologische ruimte voor onszelf. Als in:”Het zijn onze grappen”. En natuurlijk hadden de grappen de functie van het verwerken van de illusie van de onstervelijkheid. We voelden ook wel dat je soms pech kon hebben. Dat was informatie die je beter kon verwerken door er samen over te kunnen grappen. Dat voel je met elkaar aan.

Tegenwoordig is dat proces verstoord. De Nederlander is veranderd. De maakbaarheidsideaal is ook veranderd. Voelde je jezelf als burger je nog betrokken bij de omgeving en de beslissing over die omgeving, met Paars I kwamen de proteststemmen. In die periode daalt het vertrouwen in de politici drastisch. Mensen voor wie 100 euro belastingverlaging veel zou uitmaken, zagen dat geld uitgegeven worden aan nieuwkomers. Die nieuwkomers werden dan tegelijkertijd verweten niks voor dat geld te doen, terwijl ze wel de baantjes innamen. Een analyse waar puntsgewijs de observaties wel kloppen, maar waar natuurlijk geen enkele lijn in te bekennen valt. Er zat geen overzicht in en al helemaal geen zelfreflectie. Dit waren de eerste mensen die verhaal wilden halen. Toen Pim Fortuin hen het gevoel gaf voor hun te spreken, gebeurde er op zich niet zoveel. Het was tot de moord van Fortuin nog helemaal zijn feestje. Op het moment dat hij vermoord werd, veranderde wat. Rouwbanden, Melkert werd uitgemaakt voor Moordenaar, Pim werd postuum gekozen, zijn partij werd een poppenkast, we kregen 8 jaar Balkenende en we hebben al 13 jaar een nieuwe vorm van Nationaal Socialisme hiervoor mogen meemaken. De vruchten van de arbeid zijn in de investeringen gaan zitten die arbeid overbodig maken. En er is ook nog een Nigeriaanse scam overheen gegaan, waar het nemen van een hypotheek op je huis je geld kon opleveren. Wat ons weer bijna in het heden brengt. Eerst moeten we nog langs de volgende punten:

De vuurwerkramp in Enschede. Een verhaal met losse eindjes. Geenstijl heeft een tijd actief alle suggesties over de aanwezigheid van ondeugdelijke landmijnen van de landmacht verwijderd. Groningen en andere steden hadden bij hun jaarlijkse feesten een jaar of 2 lasershow in plaats van vuurwerk. Tijdens de stemming van Eurovisiesongfestival, werd het incident expliciet omschreven als een nationale ramp. Ook al betrof het een wijk.

Dat was een flink aantal stappen verder dan wat er met de Bijlmerramp gebeurde. Ook losse eindjes, zelfs een parlementaire onderzoek over mannen in pakken. Toevallig waren presentatoren van een KRO-radioprogramma getuige van het rondvliegen van het defecte toestel. Ze waren wel de enige die hier later op terug zijn gekomen. Verder heeft niemand het er eigenlijk meer over. In mijn herinnering is er ook geen minuut stilte of een op tv-geregistreerde herdenkingsbijeenkomst, of een Bijlmerrampenlied of inzamelingsactie, of knuffelberenmuur geweest. Maar goed, dat waren dan ook negers.

De brand in het Hemeltje in Volendam heeft diepe wonden achtergelaten in de maatschappij. Ja, de slachtoffers waren inteelt, maar elke horeca-uitbuiter heeft last gehad van regelgeving over de brandveiligheid. Ik kan me nog herinneren dat een beroemde houten jazz-café in Haarlem de deuren moest sluiten vanwege stomzinnigheid in Volendam.

Voor Volendam, maar na Enschede zat nog de Euro 2000. Geen moment werd er aan Enschede gerefereerd. Men ging volledig voor het voetbalfeest. Tot de halve finale tegen Italië, na de 6-1 kwartfinale tegen Servië, waarvan ik me kan herinneren dat die het land wel in rouw dompelde. Ook hard om toe te geven dat sport meer leed kan veroorzaken dan een vuurwerkramp, maar men was er stil van. De 0-0 heeft ook meer gedaan met het humeur dan Sebrenica 1995. Ook leuk voor de soldaten die daarbij aanwezig waren.

Dan was er nog de moord op Theo van Gogh. Wat de verhoudingen binnen de multi-culturele samenleving op scherp heeft gezet. Ook al was Mohammed B. een tijdlang in het beeld en informant van de AIVD. Lijkt mij redelijk geintegreerd.

Karst in Apeldoorn, Tristan in Alpen a/d Rijn. De ene daad verpeste Koninginnedag, de andere een prachtige zaterdag winkeldag. De een werd een aanslag op het koningshuis genoemd, de ander een zinloze daad. Wel minuten stiltes. Koningin op bezoek die getroffenen steunde. Maar dit waren dan geen Nationale rampen.

Moerdijk, 40.000 chemicaliën vlogen in de fik. Geen ramp whatsoever. Eigenlijk onze Tsjernobyl.

Kom ik bij de vliegrampen: Faro 92, kreeg minder aandacht dan de Bijlmerramp. Vliegramp Tenerife 1977, grootste vliegramp uit de geschiedenis, wordt af en toe van stal gehaald, maar heeft geen blijvend letsel opgeleverd. Vliegramp Tripoli 2010, wordt niet herdacht. Enige Nederlandse passagier, een 9 jarig jongetje, overleefde het ongeval als enige. Last but not least 2009 Turkish Airlines, vliegongeval in Nederland zelf, maar waarschijnlijk niet in het nieuws vanwege de DSB-debacle en de dalende beurskoersen.

Blijft nog over de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust en 9-11. Van de laatste 2 is per wet vastgelegd, of is het onduidelijk of dat per wet is vastgelegd of je dit mag ontkennen, bagatelliseren of verheerlijken. Bepalingen die door onze overheid zelf zijn genomen. En dat is raar.

Zit er een beleid in het herdenken? Niet echt. Maar je kunt wel aanvoelen welke gewoon politiek gevoelig liggen. Van de holocaust en 9-11 hebben we wat meer in beeld wie de daders zijn. Toch moet elk woord hierover bij wet goed gekozen zijn. Juichen over het geringe aantal Joodse slachtoffers op 9-11, mag eigenlijk alleen door de cameraploeg gedaan worden op de dag zelf, die toevallig met hun lens erboven op stonden, maar waarvan we de beelden nog niet hebben mogen ontvangen. Ook President Bush heeft gewaarschuwd voor het gevaar van complotten. En inderdaad, moet je daar mee uitkijken.

Het herdenken heeft zelf niks met het aantal slachtoffers te maken. Of het aantal slachtoffers, gedeeld door het aantal jaren tot de macht komkommertijd. Het hangt wel samen met de politieke gevoeligheid.
En zowel 9-11 als mh-17 liggen politiek gevoelig. Gevoeliger dan de 200.000 doden naar aanleiding van de onrechtmatige inval in Irak op basis van valse voorwendselen. Dat voelen we wel. Zowel 9-11 als mh-17 hebben wel links met grondstoffen. Natuurlijk hebben we onze samenleving afhankelijk gemaakt van olie en gas, zelfs de holocaust was erg afhankelijk van gas, maar of we tanken dan wel kunnen koken, kent als je even gaat observeren een zwaardere economische gewicht dan een aantal slachtoffers. Het hele Oekraïne-conflict begon uit de hand te lopen, toen Rusland de gaskraan dichtdraaide. En ondanks alle verontwaardiging en alle berichtgeving over de barbaarsheid van de Rus, staat Nederland aan de vooravond van een gasdeal. Heeft ook weer te maken met de aardbevingen in Groningen.

Vorig jaar heb ik ook al een column gedaan over MH-17. Ik kan me niet eens meer herinneren wat ik heb gemeld, maar het zal ongetwijfeld mijn afkeer tegen nationale rouw hebben bevat. Ook de incompetenties en de warrige berichtgevingen, waardoor onze regering op een oorlog lijkt aan te sturen, terwijl we maar 3 werkende tanks hebben en straks met jsf’s proberen te vliegen… dat zal ik vast wel genoemd hebben. Ik heb een hekel aan herhalen, dus ook aan jaarlijkse herdenkingen.

Dit jaar kan ik wel iets nieuws melden. Ik heb een beeld geschetst van de gefrustreerde Nederlander die in zijn of haar kleine wereldje bedreigd wordt, door menselijk handelen van partijen waarmee we onszelf niet identificeren, waardoor de maakbaarheidsideaal onder druk komt te staan.

Ik had vanochtend een introductie over polyamorie. En net als met de nationale rouw als sociaal verschijnsel, is de maatschappelijke ideaal over in dit geval met wie je neukt op plekken en tijden anders. In het kort komt het erop neer, dat de stammen die hun voedsel snel gebruikten, eerder hun partners met elkaar deelden om de binding te verstevigen of omdat de binding al stevig was. Een beetje een kip en het eiverhaal, wat het Nationaal Rouwen opzich ook heeft. Waarom zouden we allemaal in tranen moet zijn voor een situatie wat buiten onze eigen overheid is ontstaan? Niemand weet het, maar we hebben de rituelen al klaar. Waarom zou de overheid emoties moeten oproepen? Is de aanwezigheid van Staatshoofden echt werkelijk het teken van compassie? Of zou dit ook uit andere dingen mogen blijken?

Ook piloten in de Tweede Wereldoorlog deelden hun vrouwen. Niet omdat ze zo’n aantrekkingskracht hadden op de vrouwen, dat ze dit konden afdwingen. Maar omdat ze er bewust van waren dat ze een lage overlevingskans hadden. Om de zorg in geval van overlijden alvast door emotionele binding te regelen, kon men beter vliegen. En zo hebben we de oorlog gewonnen. Zo worden de gaten gevuld. Zo troosten we elkaar in tijden van nood. Meer dan via een TV, lijkt me.

Dus mijn voorstel is dat Johan de komende 2 weken zijn vrouw bij me aflevert. Dan krijgt hij mijn vrouw. Kan hij ook een poging doen om met de uitdaging van een ontzettend grote doos om te kunnen gaan. We doen dat natuurlijk niet voor Nederland, maar voor vrijheidradio!