De Blog van Vrijheid Radio

Terreuraanslagen van het Westen

Terreurgroep Verenigde Staten

“Frankrijk is in oorlog. Er is een daad van agressie gepleegd tegen het land, zijn waarden, zijn jeugd” met deze woorden veroordeelde de Franse president François Hollande.de aanslagen op 13 november in de Franse hoofdstad. “Een aanval op ieder mens en de universele waarden die we delen” waren de woorden waarmee de Amerikaanse president Barack Obama de aanslagen in Parijs afkeurde.
Door Johan Jongepier, host Vrijheidradio

Zowel Frankrijk als de Verenigde Staten hebben de afgelopen jaren in meerdere landen bombardementen uitgevoerd. Vele burgers lieten daarbij het leven. Libië kampt nog steeds met een tekort aan drinkwater als gevolg van een NATO bombardement op het drinkwatersysteem. Volgens de conventie van Genève een oorlogsmisdaad.
Daarom roepen de uitspraken van beide presidenten gemengde gevoelens bij mij op. Maar er is nog een ander kant aan het verhaal van de terreuraanslagen in Parijs. Wie is nu eigenlijk de grootste agressor in dit hele verhaal?

Op 20 maart 2003 vielen de Britten en de Verenigde Staten onder valse voorwendselen Irak binnen. Ze hadden zogenaamd het vermoeden dat er massavernietigingswapens in Irak zouden bevinden en de Iraakse dictator Saddam Hoessein banden onderhield met Al Qaida. Voor beide beschuldigingen zijn nooit bewijzen gevonden. Achteraf hebben hooggeplaatste militaire figuren in de VS toegegeven dat de werkelijke reden van de inval in Irak eerder met hun olievoorraad te maken had dan met nucleaire dreiging of mogelijke banden met Al Qaida.

Het is 12 jaar geleden dat “vrijheid en democratie” aan de Irakese bevolking opgedrongen moest worden. Opgedrongen, aangezien het volk er zelf niet om gevraagd had. Dit hield in dat huizen van gewone burgers werden binnengestormd door schreeuwende, zwaarbewapende Amerikaanse militairen die bewoners aan hun haren uit hun woningen sleurden, schopten, sloegen, gevangen namen of vermoorden wanneer zij zichzelf verdedigden tegen dit brute geweld. Ondanks alle misdaden die de Amerikaanse militairen pleegden vond men Saddam Hussein een wredere dictator en die moest maar verdwijnen. Aldus geschiedde. De bezetting van Irak door de VS was desondanks niet minder wreed. De munitie van verarmt uranium die in de slag om Fallujah gebruikt werd was niet minder schadelijk voor de volksgezondheid dan de chemische wapens die Saddam tegen zijn bevolking gebruikte. En met het wegvallen van Saddam Hussein ontstond een machtsvacuüm dat uiteindelijk de oprichting van Islamitische Staat mogelijk zou maken, waardoor de wereld momenteel wordt bedreigd met een terreur die vergelijkbaar is met wat het Westen Irak heeft aangedaan.

Nu wij 12 jaar verder zijn en de balans opmaken, tellen we een miljoen doden in Irak, zien we dat niet alleen Irak, maar bijna het hele midden oosten en zelfs grote delen van Afrika brandhaarden zijn geworden. Obama heeft in acht verschillende landen bombardementen uitgevoerd. Miljoenen mensen zijn op de vlucht en een terreurgroep die tot de tanden toe bewapend is met Amerikaanse wapens dreigt met nog meer aanslagen in Europa. Amerikaanse drones schieten in Pakistan en Jemen raketten af op mensen die van terreur verdacht worden. Deze verdachten hebben geen kans gehad op een eerlijk proces om hun onschuld aan te tonen. Bij hun executie sneuvelen veel omstanders. Terwijl één zo’n drone inslag in Nederland al tot algehele mobilisatie zou leiden.

Dit alles staat haaks op het principe waaruit het land de VS ooit is voortgekomen. De Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring stelde dat zij de waarheid hoog zouden houden dat IEDER MENS gelijkwaardig geschapen is en door zijn schepper bekrachtigd is met zekere, onvervreemdbare rechten, waaronder het recht op leven, vrijheid en het streven naar geluk.
Hoe kan het dan zo zijn dat Obama als leider van dit land, dit zekere, onvervreemdbare recht niet gunt aan de slachtoffers van zijn drone aanvallen in Pakistan en Jemen? Waarom mochten de burgerslachtoffers van Amerikaanse bombardementen niet streven naar hun eigen geluk? Hadden zij geen recht op hun eigen leven of vrijheid?

In de Amerikaanse grondrechtenverklaring (Bill of rights) is opgenomen dat iedereen recht heeft op een eerlijk proces. Klaarblijkelijk is dat recht niet voorbehouden aan mensen van een andere nationaliteit, want indien je als buitenlander van terreur verdacht word, word je dit recht onthouden. Let op dat jij als lezer ook zomaar zonder enige aanleiding van terreur verdacht kan worden. De gedachte hoeft alleen maar zonder enige aanleiding in Obama’s fantasie te ontstaan en een drone doet de rest. Om dit soort waanzin te voorkomen is ooit rechtspraak bedacht. Klaarblijkelijk mag een jury niet bepalen of iemand daadwerkelijk schuldig is aan terreur of niet. Wanneer je als bedoeïen in de bergen van Jemen met een geweer rondloopt ben je voor Obama al een terrorist, terwijl er in de Amerikaanse grondrechten geschreven staat dat iedereen het recht heeft op het dragen van wapens, het vormen van een militie en zelfs het recht heeft zichzelf af te scheiden van een staat en zijn eigen onafhankelijkheid te claimen. Waarom Jemenitische rebellen niet? Hoe kan het zo zijn dat Obama en zijn voorganger Bush zoveel dood en verderf zaaien zonder zich hiervoor te hoeven verantwoorden? Beide heren zul je niet op het internationaal gerechtshof in Den Haag zien verschijnen of het is om een ander land aan te klagen. De VS zal zelfs Den Haag binnenvallen, zo hebben zij verklaart, wanneer een (oud) president zich voor het internationaal gerechtshof zal moeten verantwoorden.

Wat had de VS kunnen leren van de grondleggers van de Verenigde Staten? Thomas Jefferson, medeauteur van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring en later president, stelde dat een non-interventionistisch buitenlandbeleid en vrije handel met iedereen in de wereld in de geest is van de vrijheidscultuur waaruit de Verenigde Staten van Amerika is voortgekomen. In de eerste plaats hadden wij als westerse landen niets, maar dan ook werkelijk niets te zoeken in het midden oosten tenzij het te maken heeft met het drijven van handel of toerisme. Helaas is dit niet gebeurd en nu zitten wij met terrorisme.

Er is één principe dat overduidelijk geschonden is en dat is het non-agressie principe, wat inhoudt dat je geen geweld initieert tegen andermans lijf of goed, maar dat je wel het recht hebt om je te verdedigen tegen initiatie van geweld dat tegen jou gepleegd word door een ander. De VS en haar bondgenoten hebben het non-agressie principe de afgelopen 12 jaar overduidelijk overtreden door dood en verderf te zaaien in landen die hen niet hebben aangevallen. Nu de haan terugkomt voor zijn kuikens is het de vraag hoe oprecht de eerder geciteerde uitspraken van Hollande en Obama zijn.

Het buitenproportionele geweld dat met name de Verenigde Staten van Amerika pleegt is een duidelijke overtreding van het non-agressie principe. Daarom is het belangrijk om juist te pleiten bij de politiek voor een non-interventionistisch buitenlandbeleid. Geen militaire missies meer naar het buitenland en al helemaal niet meedoen met bombardementen in andere landen.

Johan Jongepier

Bijgevoegd filmpje voor mensen die liever kijken dan lezen. Video is afkomstig van voormalig marinier, Irak veteraan, anti-oorlogsactivist en host van the Freedom Line, Adam Kokesh

zuilen


De Laatste Zuil

Toen de koning op Prinsjesdag 2013 in zijn troonrede het einde van de verzorgingsstaat en het begin van de participatiesamenleving aankondigde, klonk dat heel mooi. We zijn nu echter twee jaar verder en hoe is de transitie van verzorgende naar terugtrekkende overheid verlopen? Kan de overheid het afleren zich met onze gang van zaken te bemoeien? En worden wij geacht te participeren met het prijskaartje van een verzorgingsstaat?
door Johan Jongepier

Om een scherp beeld te krijgen van de huidige transitie wil ik eerst eens terug gaan naar de overgang van de verzuiling naar de verzorgingsstaat.

Met de komst van de armen- en de kinderwet in de 19e eeuw werd de eerste aanzet gegeven tot datgene wat zich later zou uitbreiden tot de verzorgingsstaat. Het markeerde het einde van de nachtwakersstaat. In de hoop armoede op te lossen werden er begin twintigste eeuw steeds meer rechten aan arbeiders toegekend die vandaag de dag juist plichten zijn geworden (zoals leer- sollicitatie- en zorgplicht).

De Duitse bezetter voerde in 1941 het Ziekenfondsbesluit in waarmee het Nederlandse (vrijwillige, particuliere en verzuilde) ziekenfondssysteem werd hervormt tot de (verplichte) Duitse Krankenkasse. Na de oorlog zou deze verzorgingsstaat steeds meer worden uitgebouwd, waarna al snel zou blijken dat dit bouwwerk onhoudbaar was. De Nazi’s hielden hun verzorgingsstaat in stand met het leegroven van andere gebiedsdelen. Zonder die roof was het namelijk niet te betalen. Dit zat al verborgen in  Göring’s beroemde uitspraak “Als er honger komt, dan niet in Duitsland”.

Voor de Nazi’s was de Duitse verzorgingsstaat een ideaal middel om loyaliteit van de bevolking te winnen. De loyaliteit aan de Nederlandse verzorgingsstaat zou later ook zichtbaar worden bij de babyboomgeneratie die midden jaren ‘60 de volwassen leeftijd bereikte in een luilekkerland dat mede door de PvdA voor hun was ingericht.

De vooroorlogse generatie was door de verzuilde vorm van sociale zekerheid gevangen binnen de zuil van de levensbeschouwing waarbinnen ze geboren en getogen waren.  Die zuilen fuseerden tot één grote zuil, de verzorgingsstaat en zette samen met de komst van massamedia, popmuziek en democratisering de ontzuiling van de samenleving extra kracht bij, met als gevolg dat de babyboomgeneratie zich minder gebonden voelde met de levensbeschouwing van hun ouders. Als je uit een Rooms nest kwam hoefde je niet langer meer bij het wit-gele kruis of de NKV te zijn voor sociale zekerheid.

Kort door de bocht genomen kun je zeggen dat de babyboomers nieuwe dominees vonden in Cremer, Wolkers, Reve en Mulisch, radio Veronica draaide de nieuwe psalmen, men noemde zichzelf kunstenaar en zocht in kraakpanden naar nieuwe wegen en vormen en hoefde zich financieel geen zorgen meer te maken, want de staat betaalde alles via uitkeringen en subsidies. Uiteraard is dit een karikatuur die niet op alle babyboomers van toepassing is, maar over velen kan gezegd worden dat zij zich steeds meer geborgen begonnen te voelen in een nieuwe kerk, namelijk die van de verzorgingsstaat. Uiteindelijk vond men een baan in de publieke sector, waar je voor veel geld weinig hoefde te presteren, maar je zat wel in de positie anderen te vertellen hoe zij moesten leven. Zo ontstond een nieuwe priesterklasse, die van de ambtenaar.

In het verre verleden verworven rechten zijn voor hen heilige dogma’s geworden waar moeilijk van afgeweken kan worden. Het recht op onderwijs is inmiddels een leerplicht, recht op werk  is een sollicitatieplicht en omvatten een gigantische bureaucratie waarbij een pauselijk decreet niets is. Dit belemmert de transitie naar een participatiesamenleving enorm.

Men zou kunnen zeggen dat de verzorgingsstaat ons heeft bevrijdt uit de zuilen waarbinnen wij als samenleving gevangen zaten. Levensbeschouwingen zijn vandaag de dag immers eerder een persoonlijke keus dan een erfenis van het nest waarbinnen je geboren bent,

maar de verzorgingsstaat beperkt ons desondanks wel in onze keuzevrijheid. Nu wij een semi-privaat zorgstelsel hebben dat nog beperkter is dan de kruisverenigingen tijdens de verzuiling en die ook nog zo verplicht zijn als het Ziekenfondsbesluit uit 1941, is er van vrijheid weinig sprake. En zolang er nog sprake is van een gereguleerde markt in plaats van een vrije markt is de kans klein dat de kosten zullen dalen.

Daar komt ook nog eens de onvrijwillige afdracht aan de staat bij die niet  minder lijkt te worden nu wij als samenleving al twee jaar participeren. Of worden we geacht onbetaald de billen van onze oude buurman te wassen terwijl wij als samenleving nog steeds de lasten dragen van een verzorgingsstaat, terwijl ons wijs gemaakt wordt dat die ten einde is?

De participatiesamenleving mag dan een deur openen naar een vrijere samenleving, maar de vraag is of de mensen die nog steeds heilig in die verzorgingsstaat geloven de rest van de samenleving die vrijheid wel gunnen? Wanneer zij zich in de positie van een ambtenaar bevinden, willen zij participerende burgers wel die ruimte geven? Is die mentale omschakeling van regelen naar loslaten wel zo makkelijk te maken door iemand die geboren en getogen is in het idee dat moeder overheid voor ons moet zorgen?

Het succes van een participatiesamenleving ligt naar mijn mening in de wijze waarop wij afrekenen met de erfenis van de verzorgingsstaat. Zolang deze nog druk op ons uitgeoefend, is het moeilijk participeren.

Maar nog belangrijker, hoe reken jij als individu hiermee af? Want uiteindelijk is dit alles slecht een hoofdstuk in de geschiedenis van de emancipatie van het individu dat zich eeuwenlang los wil breken uit de dominante zuil van het collectivisme.

Johan Jongepier

timmermans

De Elsevier berichtte 13 november over een uitspraak van eurocommissaris Frans  Timmermans over het voortbestaan van de EU tijdens een conferentie in Praag diezelfde dag. Hij waarschuwde:  ‘Het enige alternatief voor de EU is oorlog!’

Nu moeten we niet direct in paniek raken als een politicus met oorlog dreigt, want wie een goed geheugen heeft weet dat (voormalig) ministers vaker zeggen dat er oorlog uit zal breken als men niet onvoorwaardelijk voor centralisatie van macht in Brussel kiest. Zo beloofde toenmalig minister Donner in 2005 dat er oorlog in Europa zou uitbreken bij een massaal “Nee” op het referendum over de Europese grondwet. Gelukkig bleef die oorlog toen uit.

Geschiedenis leert dat we heel goed moeten opletten, juist als politici met retoriek argumenteren! Dus laten we even stilstaan bij de uitspraak van Timmermans in het kader van de “migratiecrisis”. Volgens Timmermans “hoort migratie bij het leven”, maar “moeten landen die beweging samen in goede banen leiden”. Zo zouden landen beter moeten samenwerken als het gaat om grenscontroles.  Ook EU-voorzitter Donald Tusk had het over een “race tegen de klok” om Schengen te redden en hamerde daarvoor op de noodzaak van “een goed beheer van de buitengrenzen van de EU”.  Maar ligt daarin de oplossing? Aan de overkant van de oceaan probeert de Amerikaanse overheid bijvoorbeeld al enige tijd om met een peperduur hek en strenge grenscontroles Mexicaanse immigranten tegen te houden, maar dit blijkt tot op heden weinig succesvol. En hoe realistisch is het dat de Europese bureaucratie hier succesvoller in zou zijn?

In het politieke debat wordt er weinig onderscheid gemaakt tussen migranten en vluchtelingen. Het is niet onwaarschijnlijk dat hier om politieke redenen bewust geen onderscheid tussen gemaakt wordt. Want zodra politici het beestje bij de correcte naam zouden gaan noemen, en zouden spreken over vluchtelingen enerzijds en gelukszoekers anderzijds, zouden ze moeten erkennen dat er eigenlijk niet één oplossing bestaat die het “probleem” in een keer oplost.  Een gelukszoeker is immers iets heel anders dan een vluchteling.

In de huidige discussie wordt vaak gezegd dat we hier blij moeten zijn met gelukszoekers omdat bloeiperiodes in de geschiedenis ook vaak gepaard gingen met een toestroom van deze migranten. Zoals in het Amerika van rond 1900 of in het Nederland van de 17e eeuw. Velen vergeten echter een groot verschil tussen die situaties en de actuele situatie in het westen; in tegenstelling tot de voorbeelden kent het huidige westen door de belastingbetaler gefinancierde sociale voorzieningen voor iedereen.
De sociale voorzieningen waar de Nederlanden in de gouden eeuw internationaal om bekend stonden, bestonden uit liefdadigheid.  Geld van anderen krijgen was destijds geen recht, maar een gunst. Zonder ‘recht op gratis geld’, blijven slechts de meest gemotiveerden komen. En blijven diegenen die alleen willen profiteren over het algemeen thuis.

Het vluchtelingenprobleem vergt echter een andere oplossing. Ook hier niet aan de grens, maar door de oorzaak aan te pakken. En dat vergt een kritische blik op de manier waarop westerse overheden interveniëren in andere landen. Los van de vraag of u gelooft in de oprechtheid van de intenties waarmee interventie telkens aan ons verkocht wordt. Hoe zou u reageren als een “supermacht” met haar leger ons land zou bezetten, een nieuwe regering zou instellen en structureel invallen zou doen bij inwoners op zoek naar wapens of verzetsstrijders?  En met drones aanvallen zou uitvoeren op ons grondgebied, waarbij u wellicht familie en/of vrienden zou verliezen als gevolg van “collateral damage”?

Timmermans’ doomscenario is alleen realistisch, als wij niet bereid zijn om kritisch te kijken naar wat wij politici laten doen met ons geld.

Aike de Vries

fyra

De parlementaire enquêtecommissie Fyra heeft woensdag 28 oktober 2015 om 12.00 uur haar eindrapport gepresenteerd. Het onderzoek van de enquêtecommissie richtte zich op de vraag waarom het beoogde vervoer met de Fyra over de Hogesnelheidslijn-Zuid niet tot stand is gekomen.

De conclusie van het rapport laat zich raden uiteraard; er zijn ook bij dit overheidsproject grote “verwachtingen” niet waargemaakt, alles kostte meer dan verwacht, en alles duurde bovendien langer dan verwacht. Uiteraard is de oplossing waarmee de onderzoekers aankomen dat er meer en strenger toezicht moet komen in de toekomst, in dit geval door Inspectie Leefomgeving en Transport, de ILT.
Uiteraard was het de schuld van een aantal betrokken politici, ambtenaren en enkele mensen binnen de NS. Redenen van het falen waren gelegen in holle uitdrukkingen als “verkeerd gestelde prioriteiten” en “het voorrang geven aan andere belangen dan het reizigersbelang”…
Heel leuk allemaal, maar wat zijn nu de concrete gevolgen van het hele Fyra/HSL-Zuid debacle? Laten we even kort door de bocht een en ander opsommen;

  1. De beloofde dienst is niet geleverd
  2. Het geld van burgers is al uitgegeven (aan een door ambtenaren geselecteerde groep bedrijven/mensen)
  3. De verantwoordelijken/ schuldigen (betrokken ambtenaren, politici en betrokkenen van monopolist NS) lopen nog los rond.
  4. Er zal spoedig meer regelgeving komen (vrijheid beperkt en meer kosten voor wetgeving en handhaving).
  5. We zijn een door de burger betaald rapport rijker.

Men zou de bovenstaande opsomming bijna één op één kunnen gebruiken om de gevolgen van voorgaande falende/gefaalde overheidsprojecten te beschrijven. Bij menig discussie hoor ik mensen vaak zeggen; “Tja, dat hoort er nu eenmaal bij”. Welnu, in dit geval ben ik het met die mensen eens! Overheid zonder dergelijke schandalen zou immers geen overheid zijn!

Opeenvolging van Schandalen inherent aan “overheid”

In een vrije markt wordt een bedrijf dat slechte diensten levert “gestraft” door zijn klanten. Zij zullen naar een concurrent gaan, of in het uiterste geval Überhaupt geen gebruik meer maken van desbetreffende dienst, en zoeken naar alternatieven1. Worden klanten opgelicht door medewerkers van een bedrijf, dan kunnen verantwoordelijken aansprakelijk gesteld worden voor de schade of onverschuldigde betaling.

Zodra overheid partij is bij een project is bovenstaande een stuk minder van toepassing. Overheid is voor de inkomsten immers niet afhankelijk van de “vrije keuze” van de klant. Geen belasting betalen is immers een “keuze” waarop een boete, dan wel gevangenisstraf staat, waarbij door handhavingsinstanties (uiteindelijk zelfs dodelijk) geweld gebruikt kan worden, afhankelijk van de mate van verzet door de burger. Overheidsinstanties zijn voor hun bestaansrecht dus niet afhankelijk van de tevredenheid van de klant. Al is de dienstverlening door overheidsinstanties nog zo slecht, geld komt immers toch wel binnen.

De drempel voor Ambtenaren en politici om (andermans) geld over de balk te gooien ligt dan ook veel lager dan in de private sector. Herinnert u zich bijvoorbeeld nog hoe enkele jaren terug een handjevol politici vol trots aankondigde het ingezamelde geldbedrag voor een natuurramp “te verdubbelen? “ Dat was natuurlijk niet met hun eigen geld, maar met belastinggeld! Dus als u besloot om €50,- te doneren, dan betaalde u zelf de verdubbeling, maar probeerden deze politici met de eer te strijken. En zo gaat het altijd.

Het is deze verlaagde drempel om geld uit te geven, die maakt dat op de lange termijn de netto dienstverlening door overheid altijd van mindere kwaliteit zal zijn dan in de private sector, en dat de netto kosten uiteindelijk ook altijd hoger zullen zijn dan “voorzien”.

Want “overheid” zelf creëert niets. Overheid neemt van de productieve sector en herverdeelt het, waarbij een deel van de energie opgaat aan het herverdelen zelf.

Dus zo lang als mensen braaf belasting betalen, zullen schandalen of blamages zoals de Fyra en de Hogesnelheidslijn-Zuid ook in de toekomst blijven voorkomen. Sterker nog, met de constante uitbreiding van overheidsbevoegdheden, kunnen we zelfs een sterke toename hiervan verwachten. En laten we eerlijk zijn? Verwacht u verbetering?

Aike de Vries

voetnoot
1. Überpop is een mooi voorbeeld van een alternatief voor te hoge prijzen en slechte service in de taxi branche. Aangezien overheid mede debet is aan de hoge prijzen binnen de taxi branche door alle regelgeving, probeert overheid diezelfde Taxibranche te “redden” door Überpop te verbieden. (Fout met fout trachten op te lossen )

modernart
Gedurende de koude oorlog moest en zou de Verenigde Staten tegenover de Sovjet Unie bewijzen dat ze geen culturele woestijn waren. De Sovjet Unie had dit namelijk beweerd.

In 1947 financierde het State Departement een tournee van abstract expressionisten door diverse Europese hoofdsteden om zodoende te bewijzen dat die Amerikanen best wel gevoel hadden voor kunst.
Men had voor deze expressionistische kunstenaars gekozen omdat hun werk het gevoel van ultieme vrijheid zouden uitstralen. Het zou een enorm contrast tonen tegenover het strakke Socialistisch Realisme van de Russische propagandakunst. De tournee riep echter enorme verontwaardiging op bij zowel het publiek als bij de toenmalige president Truman. Het Amerikaanse publiek vond het onacceptabel en onbegrijpelijk dat men een onbeduidende stroming uit de moderne kunst had gekozen om om de Verenigde Staten te vertegenwoordigen in Europese musea. En de meesten zagen abstract expressionisme niet eens als kunst. President Truman bijvoorbeeld reageerde bij het zien van de kunstwerken met de volgende woorden “Als dat kunst is ben ik een Hottentot”.

De tournee werd afgelast. Gezien alle ophef besloot men het daarom maar in het geheim te doen.
Kort daarvoor, in 1947, was de Central Inteligence Agency (CIA) opgericht. Het beïnvloeden van cultuur stond vanaf dag één hoog op de agenda. Men startte Crusade For Freedom en wierf fondsen voor Radio Free Europe. Maar men deed nog meer. De CIA wilde invloed uitoefenen op talloze vormen van media.. EEn subdivisie binnen de CIA, Propaganda Assets Inventory, voerde deze taak uit. Het doel was diverse tijdschriften en kranten beïnvloeden om zodoende de Amerikaanse cultuur populair te maken in het buitenland. Ook werden er tournees gesponsord van Amerikaanse jazz, opera en klassieke orkesten. Ook werden er films gefinancierd zoals een animatie van George Orwell’s “Animal farm”.

Er doen geruchten de ronde dat de CIA in de jaren ’60 betrokken zou zijn bij het regisseren van de hippiebeweging in Californië, waarbij kennis gebruikt zou zijn uit een ander project van de CIA, namelijk MK Ultra. Ook de bij de hippies populaire geestverruimende middelen als LSD hebben een oorsprong bij de CIA.
Deze geruchten hebben echter te weinig onderbouwing en auteurs die de connectie tussen CIA en hippie trachten te bewijzen doen dit al te vaak met aannames, waardoor het moeilijk serieus te nemen is.
Desalniettemin wil ik in de toekomst mij hier verder in verdiepen, want het is best wel een interessante periode.

Terug naar de propagandaoorlog: in 1950 werd het IOD opgericht, wat staat voor International Organisations Division. Tom Branden stond daar aan het roer. Het doel was “Invloed via subsidieverstrekking”. Zo werd vanaf 1950 het congres van culturele vrijheid gefinancierd. Dit was een groep schrijvers, intellectuelen en historici die in diverse kranten en tijdschriften artikelen leverden. Alles wat gepubliceerd werd stond onder toezicht van de Amerikaanse inlichtingendienst. Via dit congres had de CIA invloed op meer dan 800 tijdschriften in 35 verschillende landen.

Midden jaren ’60 kwam aan het licht dat het CCF geregisseerd werd door de CIA waarop de hoofdredacteur van het tijdschrift Encounter opstapte.

commercial voor Crusade for Freedom

De subsidieverstrekking loopt via een fonds dat beheert wordt door ene Julius “Junkie” Fleischmann junior. Een miljonair uit een familie die kapitaal vergaarde in de productie van gist en sterke drank. Zijn broer Charles nam de zaak van zijn vader over en hij was zelf meer actief in de wereld van kunst en cultuur. Hij opende galerieën en sponsorde theaterstukken en krijgt zelf de functie van secretaris in het Museum van Moderne Kunsten in New York. Deze man beheert daarnaast ook de pot met geld waarmee de CIA hun invloed koopt in de media en cultuur.

Begin jaren ’50 besluit men de mislukte tour van Amerikaans abstract expressionisten nieuw leven in te blazen. Dit is onderdeel van operatie “Long Leash”. Werken van Jackson Pollock, Mark Rothko, en Willem de Kooning gaan wederom op tournee door Europa, ditmaal gefinancierd door het door Fleischmann beheerde Fairfield fonds.

Enkele van deze tournees zijn Modern Art in the United States” (1955), “Masterpieces of the Twentieth Century” (1952) en “The New American Painting” (1958/59).

De keuze was hoogstwaarschijnlijk op abstracte kunst gevallen om het Socialistisch Realisme zoals de Russische propagandakunst werd genoemd, strakker en minder vrij te doen lijken.
Bizar detail is dat veel van de door de CIA gefinancierde kunstenaars zelf Marxist waren.

Maar er is nog meer. Uiteraard werd er aan deze kunst verdient. Tom Branden van het IOD verzamelde deze abstract expressionisten, wat geen slechte investering was als je tevens over de middelen beschikte om deze kunst via de media te hypen, wat ook gebeurde.

Tom Branden zat tevens, net als Julius Fleischman jr in de raad van bestuur van het New Yorkse Museum van Moderne Kunst. Wie zaten er nog meer in die raad? Directeur was Nelson Rockefeller, Dan was er nog William Paley, president en oprichter CBS en eigenaar van Columbia Records. Een ander bestuurslid van het museum was John Hay Whitney, die een verleden had bij de voorloper van de CIA, de OSS. Withney volgde Rockefeller op in de jaren ’40. Rockefeller zou betrokken blijven bij het museum, dat door zijn moeder is opgericht. Nelson richt tevens het museum voor primitieve kunst op.

Het is niet helemaal duidelijk in hoeverre de fondsen van de CIA publiek geld bevatte of puur uit vrijwillige giften bestonden. Zelfs in het laatste geval is het nog steeds bedenkelijk dat een overheidsdienst gebruikt wordt om kunst te promoten. Kunst die eerder door het grote publiek afgewezen werd. Hetzelfde publiek dat onvrijwillig de salarissen van de CIA medewerkers betaald, welke vervolgens kunst in het gezicht laat werpen van degene die blijk hebben gegeven dit niet te waarderen.

Uiteindelijk bleek het niets anders dan een propagandamachine te zijn voor de MoMa

Maar wanneer we kijken hoe erg de Nederlandse overheid de afgelopen decennia openlijk cultuur en kunst heeft gesubsidieerd met publiek geld, waaronder veel abstracte kunst, dan valt het bovenstaande verhaal, waarbij sprake was van private fondsen, nog mee.

Hieronder nog even de feiten op een rijtje met wat naslagwerk erbij.

Johan Jongepier

 

Wie waren de hoofdrolspelers:

Waarmee werdt er gespeeld?

  1. Een heleboel Amerikaans belastinggeld (exacte bedrag is onduidelijk)
  2. HetAmerican Abstract Expressionisten: Jackson Pollock, Robert Motherwell, Willem de Kooning and Mark Rothko

Wanneer speelde het zich af?
Periode 1950-60

Naam van de operatie?
Operatie “Long Leash”

Waarom gebeurde dit?

  • Achtergrond: koude oorlog > propaganda oorlog vs Sovjet Unie,
  • Doel: om aan te tonen dat de kunst v/d VS meer intellectuele en creatieve vrijheid had dan de Russische propagandakunst
  • Oorsprong: 1947 State Departement sponsorde tour “Advancing American Art”, (in antwoord op Sovjet claim dat US ‘n culturele woestijn was)
  • Reactie:
    • onrust bij Amerikaanse publiek
    • Afkeur Truman: als dit kunst is ben ik een Hottentot
    • Hysterische beschuldigingen van McCartey jegens Avantgarde
  • Gevolgen: Tour stopt > Dilemma > beslissing: geheime operatie
  • Reden:
    1. stoppen tour zou het idee ondermijnen dat VS een  hoogstaand, cultureel rijke democratie was
    2. Men wilde graag dat New York cultuurhoofdstad zou worden ipv Parijs

Hoe gebeurde dit?

  • CIA subdivisie > Propaganda Assets Inventory (1947) met invloed op 800 kranten, tijdschriften en andere media
  • Volgende stap > International Organisations Division (IOD) (1950) olv Tom Braden
    Invloed via subsidoeverstrekking:
    • filmindustrie: George Orwell animatie “Animal Farm”,
    • internationale tournees Amerikaanse jazz, opera en symfonie orkesten.
    • Invloed in uitgeverijen
    • Invloed kunst > America’s anarchistische avant-garde beweging, het Abstracte Expressionisme.
  • Congress for Cultural Freedom (CCF)
    • Groep schrijvers, intellectuelen, historici en artiesten,
    • gehuisvest in 35 landen
    • Tientallen tijdschriften oa Encounter magazine
    • Sponsoring van tournees door grote Amerikaanse steden:
      • “Modern Art in the United States” (1955)
      • “Masterpieces of the Twentieth Century” (1952).
      • “The New American Painting” (1958/59)
  • Betrokkenheid Farfield Foundation en Rockefeller
    • Nelson Rockefeller, president Museum of Modern Art in New York, was grootste sponsor, maar had ook contract met CCF
      Het bestuur van dit museum:
      • William Paley, (president en oprichter CBS en eigenaar van Columbia Records) zat in raad van bestuur Museum’s internationale activiteiten.
      • Voorzitter van raad John Hay Whitney zat voorheen bij CIA voorloper OSS
      • IOD chef Tom Braden was secretaris en tevens groot verzamelaar van deze abstracte kunt
      • Julius Fleischmann, tevens voorzitter Farfield Foundation gebruikte CIA geld om in kunst te investeren

Enkele bijzonderheden

  • Kunstenaars waren over het algemeen extreem links (Marxist, Trotkyist)
  • Operatie strikt geheim:
    • Publiek zou verontrust worden (kunstvorm niet populair)
    • artiesten zelf waren er niet van op de hoogte en hadden het zelfs niet op prijs gesteld dat ze door de CIA gebruikt werden
    • Zo stapte Stephen Spencer in 1967 op als hoofdredacteur bij zijn eigen kunstmagazine Encounter toen bekend werd dat de CIA de hoofdsponsor was.

Quotes
IOD chef Tom Braden, tevens groot verzamelaar van de kunst die hij op kosten van de belastingbetaler promote:

We wanted to unite all the people who were writers, who were musicians, who were artists, to demonstrate that the West and the United States was devoted to freedom of expression and to intellectual achievement, without any rigid barriers as to what you must write, and what you must say, and what you must do, and what you must paint, which was what was going on in the Soviet Union. I think it was the most important division that the agency had, and I think that it played an enormous role in the Cold War”

It was very difficult to get Congress to go along with some of the things we wanted to do – send art abroad, send symphonies abroad, publish magazines abroad. That’s one of the reasons it had to be done covertly. It had to be a secret. In order to encourage openness we had to be secret.

“It takes a pope or somebody with a lot of money to recognise art and to support it, And after many centuries people say, ‘Oh look! the Sistine Chapel, the most beautiful creation on Earth!’ It’s a problem that civilisation has faced ever since the first artist and the first millionaire or pope who supported him. And yet if it hadn’t been for the multi-millionaires or the popes, we wouldn’t have had the art.

Braden over Farfield Foundation:

“We would tell him what we were trying to do and pledge him to secrecy, and he would say, ‘Of course I’ll do it,’ and then you would publish a letterhead and his name would be on it and there would be a foundation. It was really a pretty simple device.”

 

Bron:

The Independent

CIA library

Overige Referenties:

vr-s03e37Het vluchtelingenprobleem. Aan de linkerzijde van het politieke spectrum hoor je: verwelkom de vluchtelingen en stop ze weg in een kamp waar ze een aantal jaren op kosten van de samenleving depressief mogen wezen.

Aan de rechterzijde hoor je dat de grenzen gesloten moeten worden want de vluchtelingen zouden om tal van redenen een bedreiging vormen voor de Nederlandse samenleving, veiligheid, welvaart en cultuur.

Ik geef toe, het is complexe materie, maar is die complexiteit wel nodig? Laten we eens een aantal eeuwen terug gaan in de tijd. De periode dat mijn voorouders van uit het Zuiden van Europa deze richting op kwamen.

Het lot van de vluchteling in het verleden.

Mijn voorouders waren vluchtelingen en gastarbeiders. Ze kwamen naar dit land toe zonder de taal te kennen. Het was ook nog eens in een tijd dat dit land overspoeld werd door vluchtelingen terwijl wij ook nog een oorlog uitvochten met andere Europese landen.

vluchtelingen

Nederland in de Gouden Eeuw

Steden als Amsterdam groeiden enorm in deze periode, mede dankzij de enorme stroom immigranten uit omringende Europese landen. Toch noemen wij deze periode de Gouden Eeuw en kijken veel mensen met heimwee terug naar die tijd.

Mijn voorouders waren zoals zoveel voorouders van de gemiddelde Nederlanders geen hooggeschoolden of rijke handelaren. Het waren simpele handwerkslieden die vanuit Frankrijk deze kant op waren gevlucht voor Filips de tweede.

Er is een heel groot verschil tussen de komst van immigranten in die tijd en in deze tijd. In de 16e en 17e eeuw was er geen verzorgingsstaat. Opvang van ouderen, wezen, armen en andere hulpbehoevenden gebeurde particulier. Ook het scheppen van werkgelegenheid was geen staatsaangelegenheid. De kooplieden lieten dijken aanleggen, bouwden molens,  pompten het water eruit en legden er bloembollenvelden aan. Veel immigranten mochten er een akker pachten en konden op die manier een inkomen vergaren.

Het was in die tijd niet complex maar erg simpel: als jij bereid was de handen uit de mouwen te steken kon niets jou stoppen een goed leven op te bouwen.

the-arrival-of-the-pilgrim-fathers-antonio-gisbert[1]

Bootvluchtelingen arriveren in Amerika

Het leven in die tijd was dan wel hard, de hygiëne slecht en levensverwachting kort, maar dat kwam omdat de wetenschap in de kinderschoenen stond en tal van uitvindingen die ons leven veraangenamen nog gedaan moesten worden. Dat zou later gebeuren toen men aan de overkant van de oceaan de principes van vrijheid omarmden. Het land dat voortkwam uit dit verlangen naar meer vrijheid werden de Verenigde Staten van Amerika genoemd en ook hier zag je een enorme stroom van immigranten uit alle windhoeken op gang komen om in dit nieuwe land een beter bestaan op te bouwen.

Mensen die straatarm aankwamen op Ellis Island hadden vrijwel meteen werk en waren binnen een korte periode op het niveau van de middenklasse.

Een vluchteling die begon als krantenverkoper had in die tijd nog de kans om te eindigen als mediamagnaat. dat zou vandaag de dag vrijwel onmogelijk zijn.

Het lot van de vluchteling vandaag de dag

Kom je vandaag de dag als vluchteling naar Nederland, dan wacht je een asielprocedure, een inburgeringscursus en uiteindelijk de verzorgingsstaat. Dit is voor iedere asielzoeker hetzelfde, of je nu gelukzoeker bent of iemand die een onderdrukkend regime is ontvlucht en op zoek is naar een beetje vrijheid, het maakt niet uit, de meedogenloze bureaucratische molen discrimineert niet op afkomst.

De Nederlandse asielprocedure is geen pretje. Met meerdere mensen deel je jarenlang een klein verblijf in een voortdurende onzekerheid of je mag blijven of niet. Je zit vaak met mensen van verschillende achtergronden op elkaars lip. Dit leidt vaak tot spanningen en ruzie. In de gaarkeuken eet je voedsel waar je maag niet aan gewend is en werken mag je niet. Ja, voor een euro per dag mag je in de spoelkeuken of de wasserette werken. Net als in een gevangenis.

Buiten de poorten van het AZC loert van alles op het binnengekomen volk, van vrouwenhandelaren tot evangelisten die jagen op zieltjes.

Ik heb ooit als vrijwilliger daar kleding uitgedeeld. Een Afrikaanse vrouw wist mij toen wakker te schudden, waardoor ik plotsklaps door kreeg wat er niet klopte aan dit systeem. Ze zei:  “We don’t want your pity. We have also our pride. We want to earn our own living.”

Dat is in essentie wat er mis is met dit systeem. De menselijke waardigheid, de trots, word gebroken. Het systeem leert mensen te buigen en afhankelijk te zijn van  anderen. Onmenselijk dus.

Wanneer je na jaren in deze procedure eindelijk licht aan het einde van de tunnel ziet, is dat veel eerder het licht van de tegemoetkomende trein. Psychisch is een gemiddeld mens dan al gesloopt. Het enige wat zo’n procedure je leert is afhankelijkheid en opkijken naar je zogenaamde meesters in de hoop dat je je papiertje mag ontvangen dat zegt dat je mag blijven. Mag je eenmaal blijven en nader je de arbeidsmarkt met een gat van jaren op je cv. Wat staat je dan te wachten? Misschien was je in het land van herkomst chirurg, bankier, advocaat, opticien, ondernemer of zelfs directeur. Hier in Nederland zegt dat helemaal niks.

Ik heb asielzoekers gesproken die in hun land van herkomst deze beroepen beoefenden, maar in dit land in de schoonmaak belandden of in een uitkering terecht kwamen. Trots telt helaas niet in Nederland. Je psyche moet gesloopt worden volgens de dominees van de linkse kerk, net zo lang tot je alleen nog maar een onderworpene van de almachtige staat bent. Mensen die in de verzorgingsstaat geloven zouden zich moeten realiseren dat ze in feite in de almachtige onmenselijkheid geloven. De bedoelingen van de mensen die werkzaam zijn binnen dit overheidsapparaat mogen het misschien goed bedoelen, maar het zijn juist al deze goede bedoelingen die de weg plaveien naar dit systeem van gedwongen afhankelijkheid.

Als deze procedure er niet was geweest waren deze mensen hoogstwaarschijnlijk in betere posities terecht gekomen. Dan hadden ze zich kunnen ontplooien en voor zichzelf en hun familie kunnen zorgen met de vruchten van hun eigen arbeid. Wellicht hadden ze vrijwillig kunnen bijdragen aan de samenleving, kunnen doneren aan kerk, moskee of buurthuis.

Hun langdurige, zinloze verblijf in troosteloze kampen heeft de samenleving inmiddels miljarden gekost. Als die miljarden nooit door de belastingdienst waren geïnd, maar in de economie waren gebleven, had dat meer welvaart en meer banen opgeleverd voor ons en voor al die binnengestroomde vluchtelingen van de laatste decennia.

Dan heb je ook nog het ridicule idee dat de overheid uitkeringen zou moeten regelen, een verhaal dat je zelfs in Afrika hoort: “That country in the north that gives away 1000 euro every month for free! Let’s go and check it out!”. Dit hoorde een familielid van mij letterlijk in west Afrika toen ze zei dat ze uit Nederland kwam. Waarom hebben we überhaupt uitkeringen? Vandaag de dag kan je je tegen ieder wissewasje verzekeren. Waarom zou de overheid ons dan op onvrijwillige basis tegen werkeloosheid moeten verzekeren, enkel om dit geld aan een groep gelukzoekers uit te delen die niet de intentie hebben de handen uit de mouwen te steken? Begrijp mij niet verkeerd, er zijn er genoeg die willen werken, er zijn er die tegen hun zin in de bijstand komen, maar er zijn er ook die doelbewust van het systeem profiteren. Als je als overheid dit systeem creëerde, moet je niet gek opkijken dat er mensen misbruik van maken.

De overheid is de oorzaak, niet de oplossing

BqdYZ5BCAAE-HwF[1][1]

McCain’s selfie met ISIS

In alle gevallen lijkt het mij dat het vluchtelingenprobleem geen probleem had hoeven zijn. Het daadwerkelijke probleem – van begin tot eind – is dat zich ergens ter wereld een overheid ermee bemoeide. De problemen in Syrië ontstonden omdat senator McCain wapens uitdeelde aan gematigde rebellen die we nu kennen als het alles behalve gematigde ISIS dat met hun Amerikaanse wapens onvoorstelbaar wrede dingen doet. Vervolgens gooit het westen daar bommen en niet ISIS maar onschuldige burgers vinden de dood als gevolg van die bombardementen.

De Syriërs ontvluchten vervolgens dit geweld in bootjes omdat overheden her en der de grenzen over land afsluiten. Daarbij verdrinken vluchtelingen. Eenmaal aangekomen zoeken ze een weg richting landen met een grote verzorgingsstaat. Want ja, wat zou jij in zo’n situatie doen, wanneer je gelokt bent met folders over gratis levensonderhoud? Dan wil je na zo’n barre toch daar toch ook wel heen? Overheden doen de gekste pogingen om die stroom te onderbreken, wat vrij zinloos is. Mensen weten zelfs uit zwaar bewaakte gevangenissen te ontsnappen. De Berlijnse muur hield zelfs mensen die wilden ontsnappen niet tegen, dus waarom grenzen sluiten? Denken ze nu echt dat dit werkt of is het slechts symboolpolitiek?

De oplossing

De beste oplossing lijkt mij om een voorbeeld te nemen aan Nederland in de Gouden Eeuw of de VS in de 19e eeuw: maak het die mensen zo makkelijk mogelijk om te werken en hun eigen inkomen te vergaren. Schaf een hoop regels omtrent arbeid af zodat men zonder al te veel poeha en papierwerk zo aan de slag kan. Het beste is natuurlijk helemaal geen poeha en papierwerk. De grootste reden van hoge werkeloosheid is tenslotte alle belemmerende wetgeving en belastingen op arbeid, die het voor werkgevers onaantrekkelijk maakt om in dit land mensen aan te nemen. Daarom wijken veel bedrijven uit naar lage loon landen of landen met weinig bureaucratie en lage belastingen.

Nu er zoveel immigranten hier naartoe komen zou de overheid er verstandig aan doen de belemmeringen op arbeid weg te nemen. Inkomstenbelasting af te schaffen, zodat wij als land beter kunnen concurreren met andere landen. Het domste is mensen wegstoppen in die meedogenloze asielprocedure. Tijdelijke opvang valt wat voor te zeggen, maar dat kan ook particulier geregeld worden. En schaf die verzorgingsstaat alsjeblieft eens af. Die heeft nooit gewerkt, kost een hoop geld en is in feite compleet failliet.

Ik wil graag afsluiten met terug te komen op het gene waar ik dit artikel mee begon. Aan de linkerzijde wil men asielzoekers verwelkomen en opsluiten in AZC’s. Aan de rechterzijde roept men “grenzen dicht”. Wat is in het kort de libertarische antwoord op dit vraagstuk?

In het kort: overheid, bemoei je niet met vluchtelingen, maar schaf daarentegen regels af die mensen belemmeren om hun eigen inkomen te vergaren. Grijp alleen in wanneer mensen zich misdragen en laat ze verder met rust

 

Johan Jongepier

Vrijheidradio.com

Met oudjaar had Youp een conference met de vraag: wat is nou de vraag. Daarin zei hij expliciet niet over MH17 te gaan hebben. “Het land is te klein en de wond is te groot”. Hoe kan dat? Wat betekent dat?

Vroeger op lagere school hadden we grappen over Ethiopië, de doden van het gekapseisde schip Harald of Free Enterprise en over de gasrekening van Adolf Hitler. We waren kinderen, maar we wisten heus wel dat de grappen niet konden. Daarom hoefde ook niet expliciet te worden vermeld dat de grappen niet konden. Ook al werden ze wel gebracht en creëerden wij een psychologische ruimte voor onszelf. Als in:”Het zijn onze grappen”. En natuurlijk hadden de grappen de functie van het verwerken van de illusie van de onstervelijkheid. We voelden ook wel dat je soms pech kon hebben. Dat was informatie die je beter kon verwerken door er samen over te kunnen grappen. Dat voel je met elkaar aan.

Tegenwoordig is dat proces verstoord. De Nederlander is veranderd. De maakbaarheidsideaal is ook veranderd. Voelde je jezelf als burger je nog betrokken bij de omgeving en de beslissing over die omgeving, met Paars I kwamen de proteststemmen. In die periode daalt het vertrouwen in de politici drastisch. Mensen voor wie 100 euro belastingverlaging veel zou uitmaken, zagen dat geld uitgegeven worden aan nieuwkomers. Die nieuwkomers werden dan tegelijkertijd verweten niks voor dat geld te doen, terwijl ze wel de baantjes innamen. Een analyse waar puntsgewijs de observaties wel kloppen, maar waar natuurlijk geen enkele lijn in te bekennen valt. Er zat geen overzicht in en al helemaal geen zelfreflectie. Dit waren de eerste mensen die verhaal wilden halen. Toen Pim Fortuin hen het gevoel gaf voor hun te spreken, gebeurde er op zich niet zoveel. Het was tot de moord van Fortuin nog helemaal zijn feestje. Op het moment dat hij vermoord werd, veranderde wat. Rouwbanden, Melkert werd uitgemaakt voor Moordenaar, Pim werd postuum gekozen, zijn partij werd een poppenkast, we kregen 8 jaar Balkenende en we hebben al 13 jaar een nieuwe vorm van Nationaal Socialisme hiervoor mogen meemaken. De vruchten van de arbeid zijn in de investeringen gaan zitten die arbeid overbodig maken. En er is ook nog een Nigeriaanse scam overheen gegaan, waar het nemen van een hypotheek op je huis je geld kon opleveren. Wat ons weer bijna in het heden brengt. Eerst moeten we nog langs de volgende punten:

De vuurwerkramp in Enschede. Een verhaal met losse eindjes. Geenstijl heeft een tijd actief alle suggesties over de aanwezigheid van ondeugdelijke landmijnen van de landmacht verwijderd. Groningen en andere steden hadden bij hun jaarlijkse feesten een jaar of 2 lasershow in plaats van vuurwerk. Tijdens de stemming van Eurovisiesongfestival, werd het incident expliciet omschreven als een nationale ramp. Ook al betrof het een wijk.

Dat was een flink aantal stappen verder dan wat er met de Bijlmerramp gebeurde. Ook losse eindjes, zelfs een parlementaire onderzoek over mannen in pakken. Toevallig waren presentatoren van een KRO-radioprogramma getuige van het rondvliegen van het defecte toestel. Ze waren wel de enige die hier later op terug zijn gekomen. Verder heeft niemand het er eigenlijk meer over. In mijn herinnering is er ook geen minuut stilte of een op tv-geregistreerde herdenkingsbijeenkomst, of een Bijlmerrampenlied of inzamelingsactie, of knuffelberenmuur geweest. Maar goed, dat waren dan ook negers.

De brand in het Hemeltje in Volendam heeft diepe wonden achtergelaten in de maatschappij. Ja, de slachtoffers waren inteelt, maar elke horeca-uitbuiter heeft last gehad van regelgeving over de brandveiligheid. Ik kan me nog herinneren dat een beroemde houten jazz-café in Haarlem de deuren moest sluiten vanwege stomzinnigheid in Volendam.

Voor Volendam, maar na Enschede zat nog de Euro 2000. Geen moment werd er aan Enschede gerefereerd. Men ging volledig voor het voetbalfeest. Tot de halve finale tegen Italië, na de 6-1 kwartfinale tegen Servië, waarvan ik me kan herinneren dat die het land wel in rouw dompelde. Ook hard om toe te geven dat sport meer leed kan veroorzaken dan een vuurwerkramp, maar men was er stil van. De 0-0 heeft ook meer gedaan met het humeur dan Sebrenica 1995. Ook leuk voor de soldaten die daarbij aanwezig waren.

Dan was er nog de moord op Theo van Gogh. Wat de verhoudingen binnen de multi-culturele samenleving op scherp heeft gezet. Ook al was Mohammed B. een tijdlang in het beeld en informant van de AIVD. Lijkt mij redelijk geintegreerd.

Karst in Apeldoorn, Tristan in Alpen a/d Rijn. De ene daad verpeste Koninginnedag, de andere een prachtige zaterdag winkeldag. De een werd een aanslag op het koningshuis genoemd, de ander een zinloze daad. Wel minuten stiltes. Koningin op bezoek die getroffenen steunde. Maar dit waren dan geen Nationale rampen.

Moerdijk, 40.000 chemicaliën vlogen in de fik. Geen ramp whatsoever. Eigenlijk onze Tsjernobyl.

Kom ik bij de vliegrampen: Faro 92, kreeg minder aandacht dan de Bijlmerramp. Vliegramp Tenerife 1977, grootste vliegramp uit de geschiedenis, wordt af en toe van stal gehaald, maar heeft geen blijvend letsel opgeleverd. Vliegramp Tripoli 2010, wordt niet herdacht. Enige Nederlandse passagier, een 9 jarig jongetje, overleefde het ongeval als enige. Last but not least 2009 Turkish Airlines, vliegongeval in Nederland zelf, maar waarschijnlijk niet in het nieuws vanwege de DSB-debacle en de dalende beurskoersen.

Blijft nog over de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust en 9-11. Van de laatste 2 is per wet vastgelegd, of is het onduidelijk of dat per wet is vastgelegd of je dit mag ontkennen, bagatelliseren of verheerlijken. Bepalingen die door onze overheid zelf zijn genomen. En dat is raar.

Zit er een beleid in het herdenken? Niet echt. Maar je kunt wel aanvoelen welke gewoon politiek gevoelig liggen. Van de holocaust en 9-11 hebben we wat meer in beeld wie de daders zijn. Toch moet elk woord hierover bij wet goed gekozen zijn. Juichen over het geringe aantal Joodse slachtoffers op 9-11, mag eigenlijk alleen door de cameraploeg gedaan worden op de dag zelf, die toevallig met hun lens erboven op stonden, maar waarvan we de beelden nog niet hebben mogen ontvangen. Ook President Bush heeft gewaarschuwd voor het gevaar van complotten. En inderdaad, moet je daar mee uitkijken.

Het herdenken heeft zelf niks met het aantal slachtoffers te maken. Of het aantal slachtoffers, gedeeld door het aantal jaren tot de macht komkommertijd. Het hangt wel samen met de politieke gevoeligheid.
En zowel 9-11 als mh-17 liggen politiek gevoelig. Gevoeliger dan de 200.000 doden naar aanleiding van de onrechtmatige inval in Irak op basis van valse voorwendselen. Dat voelen we wel. Zowel 9-11 als mh-17 hebben wel links met grondstoffen. Natuurlijk hebben we onze samenleving afhankelijk gemaakt van olie en gas, zelfs de holocaust was erg afhankelijk van gas, maar of we tanken dan wel kunnen koken, kent als je even gaat observeren een zwaardere economische gewicht dan een aantal slachtoffers. Het hele Oekraïne-conflict begon uit de hand te lopen, toen Rusland de gaskraan dichtdraaide. En ondanks alle verontwaardiging en alle berichtgeving over de barbaarsheid van de Rus, staat Nederland aan de vooravond van een gasdeal. Heeft ook weer te maken met de aardbevingen in Groningen.

Vorig jaar heb ik ook al een column gedaan over MH-17. Ik kan me niet eens meer herinneren wat ik heb gemeld, maar het zal ongetwijfeld mijn afkeer tegen nationale rouw hebben bevat. Ook de incompetenties en de warrige berichtgevingen, waardoor onze regering op een oorlog lijkt aan te sturen, terwijl we maar 3 werkende tanks hebben en straks met jsf’s proberen te vliegen… dat zal ik vast wel genoemd hebben. Ik heb een hekel aan herhalen, dus ook aan jaarlijkse herdenkingen.

Dit jaar kan ik wel iets nieuws melden. Ik heb een beeld geschetst van de gefrustreerde Nederlander die in zijn of haar kleine wereldje bedreigd wordt, door menselijk handelen van partijen waarmee we onszelf niet identificeren, waardoor de maakbaarheidsideaal onder druk komt te staan.

Ik had vanochtend een introductie over polyamorie. En net als met de nationale rouw als sociaal verschijnsel, is de maatschappelijke ideaal over in dit geval met wie je neukt op plekken en tijden anders. In het kort komt het erop neer, dat de stammen die hun voedsel snel gebruikten, eerder hun partners met elkaar deelden om de binding te verstevigen of omdat de binding al stevig was. Een beetje een kip en het eiverhaal, wat het Nationaal Rouwen opzich ook heeft. Waarom zouden we allemaal in tranen moet zijn voor een situatie wat buiten onze eigen overheid is ontstaan? Niemand weet het, maar we hebben de rituelen al klaar. Waarom zou de overheid emoties moeten oproepen? Is de aanwezigheid van Staatshoofden echt werkelijk het teken van compassie? Of zou dit ook uit andere dingen mogen blijken?

Ook piloten in de Tweede Wereldoorlog deelden hun vrouwen. Niet omdat ze zo’n aantrekkingskracht hadden op de vrouwen, dat ze dit konden afdwingen. Maar omdat ze er bewust van waren dat ze een lage overlevingskans hadden. Om de zorg in geval van overlijden alvast door emotionele binding te regelen, kon men beter vliegen. En zo hebben we de oorlog gewonnen. Zo worden de gaten gevuld. Zo troosten we elkaar in tijden van nood. Meer dan via een TV, lijkt me.

Dus mijn voorstel is dat Johan de komende 2 weken zijn vrouw bij me aflevert. Dan krijgt hij mijn vrouw. Kan hij ook een poging doen om met de uitdaging van een ontzettend grote doos om te kunnen gaan. We doen dat natuurlijk niet voor Nederland, maar voor vrijheidradio!

Vandaag hebben de Grieken een belangrijke les gehad in de waarde van democratie. Ondanks een luid en duidelijke “oxi” tegen de hervormingen van de Europese Unie en IMF, hebben vannacht, op het nippertje, de leiders van de Griekse regering een 13 pagina tellende documenten van voorstellen om hun economie te hervormen aan de Europese Commissie overhandigd. De voorstellen zijn inclusief dezelfde voorstellen van Europese Commissie voorzitter Jean-Claude Juncker waartegen de Grieken in een referendum afgelopen zondag nee hebben gezegd. Verwacht wordt dat de voorstellen, indien akkoord, snel door het Griekse parlement zullen worden geloodst.

De gewone Griek kan dit niet anders dan met verbazing en woede aanzien. Wanneer naar hun mening gevraagd wordt, negeert de politiek hun wensen als het uitkomt; zelfs, wanneer de door de politiek gewenste uitkomst bereikt wordt. Hiermee wordt in de bakermat van de democratie het concept van een overheid van en door het volk verkracht en voor dood achtergelaten. Het Griekse volk heeft steevast “nee” geroepen, de Griekse staat en de Europese politieke elite horen slechts een “ja”, net zoals een jonge vrouw dat roept tegen iemand die zijn zin wilt doordrijven. Wat we de volgende ochtend aantreffen is hartverscheurend.

De Griekse tragedie gaat dus een nieuw hoofdstuk in. De onvermijdelijke correctie gaat nog even uitgesteld worden en Griekenland zal onder de chantage van de Europese Unie hervorming doorvoeren waar het volk geen zin in heeft. Wat kan men nu doen? Doorgaan betekent nog meer verarming van Griekenland; het cyclus van lenen om leningen af te betalen is de weg naar eeuwige horigheid. Maar het einde van steun betekent korte termijn chaos en leed voor de Grieken en, in mindere mate, de overige lidstaten van de Europese Unie en buitenlandse investeerders.

De enige manier om te hervormen is, helaas, om alle ziekte in de economie weg te snijden. Het grote probleem van Griekenland is de anti-kapitalistisch sentiment en ontbreken van ondernemersklimaat. Maar liefst de helft van de bruto binnenlands product van Griekenland wordt uitgevoerd door het publieke sector. Dit moet uiteraard eerst uit de private economie onttrokken worden; uit de winsten van ondernemers en werknemers. Laat er nou net in Griekenland een cultuur van corruptie en cliëntelisme dusdanig woekeren dat er slechts een fractie van het geinde geld overblijft voor publieke diensten. En die diensten zijn er volop in Griekenland. Tal van monolithische staatsbedrijven in Griekenland slokken talloze euro’s op zonder enige prijsprikkel om efficiënt te werken of om op de kosten te letten. Het publieke sector in Griekenland is als een 40 kg wegend gezwel op het lichaam van de economie; wegsnijden dus.

Als Griekenland uit de euro stapt, kan het een eigen munt invoeren; of zelfs mensen zelf hun munten laten kiezen. Waarom mag ik niet met dollars of yuan of bitcoin betalen? Dat is echter een topic voor een ander artikel. Hoe dan ook, een eigen munt zal devalueren tegen de grote wereld munten waardoor een aantal zaken zullen geschieden:

  1. Griekenland zal failliet gaan. De ten dode opgeschreven bankensector in Griekenland moet zonder pardon failliet mogen gaan. Buitenlandse investeerders zullen verliezen moeten incasseren. Soevereine landen zullen ook hun verlies moeten nemen. Depositohouders kunnen een beroep doen op het depositogarantiestelsel. Griekse hervormingen zullen keihard terug komen in overige Europese landen met alle hevigheid van onbedoelde consequenties van gestapelde interventies. Zwakkere landen zullen misschien zelf over de rand van faillissement gaan. Misschien valt de euro helemaal.
  2. het zal veel goedkoper worden voor buitenlandse bedrijven om zich in Griekenland te vestigen. Hiermee kunnen nieuwe industrieën ontstaan;
  3. het zal duurder worden om zaken te importeren; hiermee ontstaat een stimulans om een binnenlandse maakindustrie op te zetten
  4. toerisme, nu al een groot deel van de Griekse economie, zal nog aantrekkelijker worden voor toeristen met dollars en euro’s.

Vooral punt 1 is het grote angstbeeld van Europese leiders. Niet alleen heb je te maken met onrust en korte termijn chaos, het einde van de euro of een splitsing in een neuro en een zeuro  betekent inleveren van macht voor de Europese elite. Dat bovenal is onverteerbaar voor onze leiders. Het kan echter niet anders. De huidige welvaartsstaat is gebaseerd op drijfzand. We lenen al decennia om het te betalen. Dit is op lange termijn onhoudbaar. Dit cruciale leermoment zal zich binnen enkele jaren aandienen. Velen zullen de gevolgen voelen; niet geheel onterecht. Kiezers maken telkens weer keuzes voor leiders die dit beleid uitrollen. Maar we moeten de storm uitzitten en nooit vergeten dat het planmatig inrichten van de economie en het vernietigen van individuele rechten ten gunste van een niet nader omschreven publiek belang het zo ver gebracht heeft.

Uit het stof van de onvermijdelijke correctie kan dan eindelijk afgerekend worden met collectivistische noties die van vrije mensen horigen maken. We kunnen een samenleving bouwen die op vrijwilligheid gebaseerd is in plaats van dwang en andermans ideologie. De tijd dat we weer naar elkaar kijken in plaats van naar Den Haag of Brussel kan dan aanbreken.

Er moet nog zoveel veranderen maar het eerste dat moet veranderen is het probleem dat politici steeds “ja” horen als het volk “nee” roept.